Όμορφα δώρα ...

σκουπίδια

Τα πήρε αγκαλιά.
Μια ολόκληρη σακούλα ήταν.
Γεμάτη.
Τούτη τη φορά χωρίς να γκρινιάζει για τις σκάλες και το χαλασμένο ασανσέρ.

Τόσα πιτσιρίκια από το πρωΐ, πάνω κάτω, χάλασε κι αυτό.
Σήμερα ήρθαν πολλά να τα πούνε.
Παράξενο.
Η εξήγηση δόθηκε λίγο αργότερα, όταν η πιτσιρικαρία της γωνίας, αντάλλασσε πληροφορίες.
-Στον τέταρτο δίνουν πολλά ...

Κανένα πρόβλημα με το χαλασμένο ασανσέρ.


Αυτά ήταν τα τελευταία σκουπίδια του 2006.
Ας πάνε στο καλό.
Χωρίς καμιά διάθεση να υποτιμηθούν.
Άφησαν κι αυτά το περιεχόμενό τους.
Και ήταν πολύτιμο.
Τουλάχιστον κάλυψε την ανάγκη που επέβαλε την προμήθειά τους.

Τελευταία Κυριακή του Δεκέμβρη.
Τελευταία ημέρα του 2006
Να πετάξουμε όλοι τα "σκουπίδια" του χρόνου που έφυγε.
Χωρίς να υποτιμήσουμε κανένα από αυτά.







Κάλυψαν τις ανάγκες μας!!!
Μόνο, οι νέες προμήθειες, να ευχηθούμε να φέρουν περισσότερα καλά.
Κι ας είναι σε φτωχά περιτυλίγματα.

Έτσι κι αλλιώς τη μεγάλη χαρά δεν μας τη δίνει το περιτύλιγμα.
Από το περιεχόμενο την παίρνουμε.










Μακάρι κάθε ημέρα του 2007, να φέρνει για όλες και όλους

"Όμορφα δώρα"

"Ευτυχές το 2007"

Χρόνια Πολλά

με Υγεία

σ.χ.κ.

Πονοκέφαλος ...

Για να έχω να θυμάμαι, ο μικρός πονοκέφαλος που εμφανίστηκε μετά το μεσημέρι.
Μια και κάμποσες φορές με επισκέφτηκε στη διάρκεια του χρόνου, μάλλον είπε να με αποχαιρετήσει σήμερα.
Να προλάβει γιατί σε λίγες ώρες αλλάζει ο χρόνος.

Δεν ήταν όμως αυτό το θέμα της ημέρας.
Ούτε η βόλτα με το ποδήλατο.
Ούτε καν η προσπάθεια των διασωστών του ΕΚΑΒ, να επαναφέρουν τον σαρανταπεντάρη περίπου, που φαινόταν να έχει χάσει τις αισθήσεις του, εκεί στο χώρο που είναι το μεγάλο σκάκι της παραλίας.

Και πώς θα μπορούσε να είναι κάτι από αυτά, αφού σήμερα έγινε ο απαγχονισμός του Σαντάμ Χουσείν...

Φρονώ ότι η εκτέλεση του Σαντάμ Χουσεΐν, που έγινε μερικές ώρες πριν, ήταν ένα από τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα της εποχής.

Διαφωνώ με την πράξη αυτή.
Κατηγορηματικά.

Διαφωνώ ριζικά με κάθε μορφής βίας.
Διαφωνώ όμως και με την αντιμετώπισή της βίας με βία.

Δεν είμαι ειδικός να πω αν τηρήθηκαν οι προβλεπόμενες δικονομικές διαδικασίες στη δίκη του, που έγινε πριν λίγο καιρό.
Μάλλον δεν με ενδιαφέρει καν η δίκη του.
Πολιτικές πράξεις ήταν.
Και η δίκη και η καταδίκη του.

Όπως και η υποστήριξή του, όσο καιρό ήταν στην εξουσία, από τις δυνάμεις που σήμερα τον εκτέλεσαν.

Δεν θέλω να δω το θέμα στις λεπτομέρειες, αν δηλαδή υπήρξε καλός ή κακός ηγέτης.
Διότι ηγέτης υπήρξε.

Το θέμα μου είναι η πολιτική αντιμετώπιση του τέλους.

Γιατί κατά τη γνώμη μου η θανάτωσή του είναι πολιτική ενέργεια.

Έχω τη βάσιμη πεποίθηση ότι τέτοια δικαστήρια και τέτοιες δίκες, θα μπορούσαν πολύ εύκολα να στείλουν στην αγχόνη οποιονδήποτε πολιτικό. Από οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη.
Και εδώ είναι το ερώτημα.
Αντιμετωπίζεις την οποιασδήποτε μορφής πολιτική δράση με προσχεδιασμένη θανάτωση;

Το βρίσκω ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ.

Βεβαίως και η δράση τού συγκεκριμένου, υπήρξε απάνθρωπη.
Δυστυχώς όμως, η κατάληψη θέση ηγέτη, έτσι και αλλιώς είναι έξω από τα ανθρώπινα όρια!!
Και αυτό είναι γνωστό.

Και για να δούμε, τι έγινε σήμερα;
Η διεθνής κοινότητα ΕΚΔΙΚΗΘΗΚΕ ένα άνθρωπο.
Ε και;
Πέθανε ο Σαντάμ Χουσεΐν.
Και;
Το ότι από τρομοκρατικές ενέργειες, στο όνομα του νεκρού πια Σαντάμ Χουσεΐν, πέθαναν άλλοι πενήντα άνθρωποι, δεν είναι ακόμα πιο τραγικό;
Πόσο λιγότερα δικαιώματα στη ζωή είχε καθένας από αυτούς τους 50;
Και ποιος δεν ήξερε ότι με την εκτέλεση του Σαντάμ, θα υπήρχαν τέτοιους είδους αντιδράσεις;

Έχω την πεποίθηση ότι οι πολιτικές ενέργειες οφείλουν να αντιμετωπίζονται πολιτικά και μόνο πολιτικά.
Και πάντοτε, οι ενέργειες κάποιου, που κατέχει την εξουσία, είναι πολιτικές.

Έχω την εντύπωση ότι, η σημερινή εκτέλεση, είναι μια ενέργεια που πηγαίνει τον πολιτισμό όλου του πλανήτη σε εποχές αγριότητας...
Και πολύ φοβάμαι ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα θα έχουμε ενέργειες που θα χαρακτηρίζονται από αγριότητα...

Τελικά, ο πονοκέφαλός μου, είναι παντελώς αδιάφορος.
Ο πονοκέφαλος του πλανήτη και μάλιστα λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος, μας πλήττει όλους ...

Απολαμβάνοντας μια όμορφη ημέρα ...

Ήλιος με χαμόγελα σήμερα.
Φωτεινή ημέρα.
Από εκείνες που και ο ουρανός, φοράει τα έντονα χρώματά του και σε κάνει να νιώθεις κι εσύ χαρούμενος.

Ακόμα κι αν ο δρόμος σε οδηγεί στα τοπικά γραφεία της ΔΕΗ για πληρωμή.
Και μετά στον ΟΤΕ.
Να πάρει κι αυτός το κάτι τις του.

Ήταν από εκείνες τις ημέρες που η χαρά γιατί θα περπατήσεις στο πλακόστρωτο της πλατείας, θα χαζέψεις τις βιτρίνες των καταστημάτων, θα μπεις στο φιλικό βιβλιοπωλείο του στενού, περνάνε σε δεύτερη μοίρα ακόμα και μετά το γενναίο άδειασμα του πορτοφολιού.

Το μικρό συννεφάκι από το τηλεφώνημα, που μπορεί να χάλαγε τη μικρή αυτή χαρούμενη διαδρομή, έφυγε γρήγορα. Δόθηκε λύση στο πρόβλημα.

Ακόμα και το παρκάρισμα του αυτοκινήτου λίγο πιο μακριά από τον τόπο-στόχο, πέρασε απαρατήρητο.
Με τέτοια ημέρα, το περπάτημα ήταν ζητούμενο και όχι κόπος.

Το χαρτοπωλείο της γωνιάς, ένα από τα άλλοθι για τη μικρή αυτή βόλτα.
Η αγορά μελανιού για το στυλό, αφορμή να αναρωτηθώ πόσο καιρό είχα να πάω εκεί.
Η ιδιοκτήτρια παραμένει η ίδια.

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο σε πολλά καταστήματα της περιοχής.




Η αφορμή είχε και μια δόση αλήθειας.
Όντως το μελάνι για το στυλό είχε τελειώσει.


Πώς να γράψω στους φίλους και τις φίλες, ευχές για το νέο χρόνο, με ένα απλό στυλό;





Αμέριμνο περπάτημα στην περιοχή και ξεκούραση στο όμορφο καφέ της απέναντι γωνιάς.
Ένα διώροφο οίκημα, που στέκει εκεί τουλάχιστον σαράντα χρόνια, από τα πολύ όμορφα σπίτια της περιοχής, έχει μετατραπεί σε ένα εξ ίσου όμορφο καφέ.

Μεσημέριασε για τα καλά και ο δρόμος της επιστροφής ευχάριστος κι αυτός.
Με ανάλαφρο βάδισμα και ακόμα πιο ανάλαφρη διάθεση ...

Η πληροφορία για την αιφνίδια αρρώστια καλού φίλου, με θορύβησε λιγάκι.
Πολύ νέος για να αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας.
Περαστικά από καρδιάς.
Και ευχές στην μητέρα του, κουμπάρα και φίλη των γονιών μου, που με ενημέρωσε και βέβαια κατά που το έχει συνήθειο με φίλησε.
Φιλί μάνας, που μου λείπει τέτοιες ημέρες ...

Το πρόβλημα του blog λύθηκε σε γενικές γραμμές, αν και ακόμα με έχει υπό ... περιορισμό ο blogger.
Ε δεν θα αγχωθώ και για αυτό το πρόβλημα ..

Αργά το βράδυ, ο Μικρούτσικος φωνάζει στην τηλεόραση, διαλαλώντας το εμπόρευμά του.
Ακούω, αλλά δεν βλέπω.
Ίσως πάω προς την τηλεόραση πιο μετά, για να δω τα αποτελέσματα του τελικού.
Δεν έχω παρακολουθήσει όμως τα ενδιάμεσα.
Ελπίζω να μη του... κακοφανεί ...

Τελευταία νέα..
Έμαθα ότι νικητής στο Dream Show ήταν ο Νίκος Καλογερόπουλος ή κάπως έτσι..

Αλήθεια γιατί δεν την έσφαξε;

Το άφησα, για λίγες ημέρες, να περάσει ασχολίαστο.

Το γεγονός με τον πατέρα λέω, που δήλωνε, και έδειχνε ότι ήταν αρκετά υπερήφανος για αυτό που έλεγε, ότι ήθελε να σφάξει την κόρη του, που είναι έγκυος, όταν άκουσε ότι έχει AIDS.
Ναι, έλεγε ότι πήρε το μαχαίρι της κουζίνας να τη σφάξει!!!

Αλήθεια γιατί δεν τη σκότωσε;

Υποθέτω ότι θα τη σκότωνε, όχι επειδή ήταν άρρωστη, αλλά για τον τρόπο που αρρώστησε..

Ο τρόπος, οι διαδικασίες, λογικά θίγουν την τιμή και την υπόληψη του πατρός-αφέντη.
Το αν θα αρρωστήσει κανείς ή όχι είναι εξόχως σημαντικό, αλλά αφού αρρωσταίνει, ήδη έχει ξεκινήσει το Γολγοθά σου.

Η κοπέλα, ευτυχώς γι αυτή, δεν έχει AIDS, αλλά για να ψάχνεται, σημαίνει ότι είχε μετάσχει των διαδικασιών.
Άρα η τιμή και η υπόληψη του πατρός (αφέντη) έχει καταρρακωθεί.
Γιατί λοιπόν δεν τη σφάζει;

Πάει χάλασε ο κόσμος μου φαίνεται ...
Η τιμή ξέπεσε ...
Μα να την αφήσει ... άσφαχτη;



Προφανώς διακωμωδώ την κατάσταση γιατί, σε όλες της τις εκφάνσεις, είναι τραγική.
Από όποια πλευρά και να τη δει κανείς.
Και γίνεται τραγικότερη, γιατί δόθηκε βήμα να πει τις ηλιθιότητές του, ο ανόητος αυτός πατέρας.
Από τα κανάλια της τηλεόρασης βέβαια.
Και ασχολίαστα...

Αλήθεια, μπροστά σε ένα τόσο σοβαρό και θλιβερό ενδεχόμενο για το παιδί του, ο γονιός σκέπτεται τι θα πει ο κόσμος γι αυτόν, ή πώς θα βοηθήσει το παιδί του;
Και εσείς κύριες και κύριοι των ειδήσεων, απλώς κάνετε παρουσίαση του γεγονότος; Δεν σας απασχολεί τι λέει;

Μια ημέρα των διακοπών ...

Έχει κι ο χειμώνας τις ανοιξιάτικες ημέρες του.
Δεν ξέρω τι θα γίνει τις προσεχείς ημέρες, αλλά σήμερα ήταν παρούσα η Άνοιξη.

Η συνάντηση για τα θέματα της δουλειάς, άργησε να ξεκινήσει, άργησε και να τελειώσει.
Μείγμα ήταν. Δουλειάς και αναμνήσεων.
Σκέψεων και οραμάτων και απαγοητεύσεων.
Λογικό να φύγει ο χρόνος.

Για να επιστρέψω ένα υλικό πήγα, σε μνήμες προ εικοσαετίας έφτασα.
Βγήκε πάντως και δουλειά. Έγινε και ανταλλαγή προβληματισμών. Γενικά οι ώρες δεν χάθηκαν. Αν, ημέρες που είναι, είχαμε μεταφέρει την κουβέντα σε κάποιο από τα κοντινά καφέ, τα πράγματα θα ήταν ακόμα πιο ευχάριστα.

Ευχάριστη δεν ήταν η συνειδητοποίηση από μέρους μου ότι η ώρα ήταν περασμένη, και η εφορία είχε την άποψη ότι δεν μπορεί να περιμένει δυο πολυλογάδες να εξαντλήσουν το κουβάρι της κουβέντας τους.
Ευτυχώς, η λύση δόθηκε δια του από μηχανής θεού. Και εκ των έσω.
Να που είναι χρήσιμα και τα κινητά τηλέφωνα.
Νάναι καλά και η συγγενής βέβαια που ανέλαβε να λύσει το θέμα της προμήθειας του σήματος των αυτοκινήτων.
Ένα τηλεομοιότυπο κοινώς φαξ, ήταν αρκετό για να διώξει το άγχος της τελευταίας στιγμής.

Απελευθερωμένος από την πίεση και το βλέμμα του Βούδα, της εφορίας εν προκειμένω, επιδόθηκα στην μαγειρική τέχνη!!!
Μια πατατοσαλάτα παρασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από τα χέρια μου!!
Δηλαδή, οι πατάτες υπήρχαν ψημένες, και τα κρεμμύδια και τον μαϊντανό τον έκοψαν πιο επιδέξια χέρια, αλλά η ιδέα ήταν δική μου!!!
Και το πλέον συγκλονιστικό ότι το κατασκεύασμα που προέκυψε, το φάγαμε....
Και ναι είμαστε ζωντανοί.
Πώς θα έγραφα δηλαδή αυτό το κείμενο;

Ο καφές σερβιρίστηκε παραθαλασσίως.
Ήλιος και θάλασσα ήταν το καλύτερο περιβάλλον να απολαύσει κανείς τον καφέ του σήμερα.
Μια μικρή βόλτα στην περιοχή και μετά ψώνια, έτσι για να περάσει η ώρα.

Η βόλτα συνεχίστηκε και στο κοντινό μεγάλο κατάστημα ηλεκτρονικών και ηλεκτρικών ειδών.
Έτσι, για την αίσθηση των ημερών αλλά και μια μικρή έρευνα αγοράς.
Ο ... Homo katanaloticus πάντα βρίσκεται με το όπλο παρά πόδα....

Η αίσθηση των ημερών πάντως δεν ήταν γιορτινή.
Απλά καταναλωτική ήταν. Όπως ένα συνηθισμένο Σάββατο. Το ότι σήμερα είναι Πέμπτη ήταν που έκανε τη διαφορά.
Η παρουσία δυο τριών κοριτσιών με ντυμένων με φορεματάκι που παρέπεμπε στον Άγιο Βασίλη, μάλλον έκανε κάπως θλιβερή την ατμόσφαιρα.

Με την μικροαγορά ανα χείρας, επιστροφή στο σπίτι και συνέχιση της προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος του blog.

Πού θα πάει; Δεν είναι στο χέρι του να μη λυθεί, ακόμα κι αν μου πάρει λίγη ώρα παραπάνω.
Στα σοβαρό σκέφτομαι ότι η ύπαρξη αντιγράφων, ψηφιακών ή σε χαρτί είναι τελικά απαραίτητη.
Θα είναι άσχημο να χαθούν όλα, επειδή κάποια πολυεθνική, κάποια στιγμή θα θελήσει να κάνει τα δικά της παιχνίδια..

Ναι, αλλά εγώ θα το λύσω...

Η προσπάθεια να περάσω τούτον το τόπο στα σχέδια της Νέας Τάξης πραγμάτων, απέτυχε.
Είναι πολύ μεγάλα αυτά που γράφεις, μού είπαν, και περισπούδαστα!!!

Δηλαδή για την ακρίβεια είπαν ότι έχω γράψει πολλά-το ξέρω ότι είμαι πολυλογάς- και ότι έχω παρασύρει και πολλούς...
Με τόσο μεγάλα μπλογκς εμείς δεν παίζουμε, είπαν οι αρμόδιοι.

Ναι, αλλά το καλό το παλικάρι όλο και κάτι θα σκαρφιστεί.

Κίνηση πρώτη.
Πριν κάνω την μεταφορά, ας μεταφέρω όλο το μπλογκ στο wordpress!!
Αμ έπος αμ έργο, αλλά μερική επιτυχία.
Περνάνε μέχρι τις 31 Οκτωβρίου.
Τα νεότερα λέει να τα αφήσω εκεί που είναι.
Και αυτός, ο wordpress το βρήκε μεγάλο!!!

Δεν πειράζει μέχρι τότε, μέχρι τότε... Χατίρια δεν χαλάω.
Άλλωστε είναι όλα περασμένα από τότε που άνοιξε το Blog, μαζί με τα σχόλια.

Κίνηση δεύτερη.
Βάζω σαν λινκ, εκεί κάτω αριστερά τη διεύθυνση της αποθήκης : http://sotkanel.wordpress.com/

Κίνηση τρίτη είμαι τώρα έτοιμος να σβήσω όόόόολα τα προηγούμενα κείμενα από αυτό το μπλογκ και να αφήσω μόνον των δύο τελευταίων μηνών!!!
Ε με καμιά 60αριά κείμενα ελπίζω να καταφέρει να κάνει την μετατροπή...
Πριν όμως πρέπει να λύσω και το πρόβλημα της αλλαγής της φόρμας των κειμένων.

Αυτό το πέρασμα από τη μια πλατφόρμα στην άλλη, χάλασε λίγο τη βιτρίνα.
Θα την τακτοποιήσω πάλι, ελπίζω δηλαδή.

Ας πάω για την ώρα να κάνω καμιά δουλειά, και οι ώρες μπροστά είναι όλες δικές μου...

Ε, όχι δεν θα έβρισκα λύση ...
Χα

Μια απλή ημέρα ...

Απλή ημέρα με απλά πράγματα να γίνουν.
Ακόμα και η επίσκεψη στο γραφείο, μέρος των απλών διαδικασιών ήταν.

Μια μικρή σύσκεψη, ανταλλαγές ευχών με όσους έτυχε να έχουν τις ίδιες ανησυχίες, λίγη εργασία έξω από τα συνηθισμένα.
Πάντα είναι πιο εύκολο να εργάζεσαι όταν λείπουν οι πολλοί. Εξυπακούεται ότι αυτό είναι για λίγο.
Οι πολλοί είναι ο κόσμος της εργασίας.
Της δικής μου τουλάχιστον.

Μερικές σκέψεις θέλουν να βρουν το δρόμο προς την εξωτερίκευσή τους.
Ίσως τις προσεχείς ώρες να τις βοηθήσω...
Η διάθεση όμως δεν είναι στο ζενίθ της.
Για καταγραφή σκέψεων και προβληματισμών ιδεολογικοπολιτικού περιεχομένου εννοώ.

Μια και οι ρυθμοί είναι χαλαροί, άρχισα να προετοιμάζω και την εδώ μετατροπή.
Είμαι περίεργος να δω πώς θα γίνει.
Είναι βλέπεις και πολλά πάρα πολλά τα κείμενα που υπάρχουν εδώ.
Και τα σχόλια.

Απόψε το βράδυ μοιάζει να είναι μια καλή χρονική στιγμή για να το επιχειρήσω...
Ίσως πρέπει να οργανώσω μερικούς βαθμούς ασφαλείας ακόμα.
Όχι ότι θα χάσει δα η Bενετιά βελόνι αν κάτι πάει στραβά, αλλά δεν θα το χαρώ κιόλας...

Ίσως κάποτε πρέπει να τα αποθηκεύσω όλα ετούτα σε χαρτί.
Θα χρειαστώ κάμποσο.
Όπως και γρήγορο εκτυπωτή ...
Ας το βάλω κι αυτό σε κάποια από τις προτεραιότητές μου ...

Ηρεμία ...

Ψυχρός ο καιρός έξω.
Συννεφιά και χιονόνερο.
Στις θάλασσες οι άνεμοι έπνεαν θυελλώδεις είπαν στα δελτία ειδήσεων.

Είπαν και άλλα στα δελτία.
Είστε χορτασμένοι; Φάγατε καλά; Τρίβετε το στομάχι για να χωνέψετε;
Τώρα θα δείτε.
Ληστεία εδώ, ληστεία παρακάτω, αυτοδικία παραπέρα.
Δεν χωνέψατε ακόμα;
Καλά, να δείτε τι θα πάθετε...

Πάντως δεν τις άντεξα όλες τις ειδήσεις.
Προτιμώ να ζω ακόμα με τη χριστουγεννιάτικη διάθεση.

Απόδειξη ότι έμπλεξα το πρωινό με το μεσημεριανό!!
Το κρεβάτι με κράτησε παραπάνω από τα συνηθισμένα.
Διαφωνούσα βέβαια εγώ, αλλά εκείνο επέμενε.
Ε είπα να του κάνω το χατήρι.

Το μεσημεριανό τραπέζι ξαναστρώθηκε.
Καλεσμένοι πάντα υπάρχουν.
Άναψε και το τζάκι.
Η χειμωνιά έξω το επέβαλε.




Οι ώρες περάσανε οικογενειακά. Και ήρεμα.
Πώς αλλιώς, ημέρα που ήταν και η σημερινή...

Οι σκέψεις βέβαια έκαναν τα δικά τους ταξίδια, αλλά ποιος τις ακολουθεί...
Υπάρχει χρόνος, καλά να είμαστε, να ασχολούμαστε μαζί τους.

Τώρα, ένα ποτό στο χέρι, θέση κοντά στη φωτιά και ηρεμία ...
Καλικάντζαροι δεν προβλέπονται γι απόψε..

Χριστούγεννα, παραδοσιακή γιορτή ...

Η κανονικότητα των ρυθμών της ζωής, τουλάχιστον για το πρωινό εγερτήριο, επιβλήθηκε από τα πράγματα και σήμερα.
Παρά τον ελάχιστο ύπνο.
Βλέπεις το χτεσινοβραδινό τραπέζι πήγε σε μάκρος.
Χρονικό βέβαια....
Διότι και το φαγάκι μας, με τις γενναίες δόσεις χοληστερίνης, καταναλώσαμε και δωράκια ανταλλάξαμε και επιδοθήκαμε σε παρεϊστικά παιχνίδια.
Τρεις τουλάχιστον γενιές παρούσες.
Η παντομίμα για το παιχνίδι των τίτλων των ταινιών έκλεψε την παράσταση.
Έτσι όταν κατά τις 2 μετά τα μεσάνυχτα πήραμε το δρόμο για την επιστροφή, τα σχόλια αφορούσαν κυρίως στο παιχνίδι.
Και στους παίκτες φυσικά.
Είναι βλέπεις η νεότερη γενιά που εντυπωσιάζει.
Να είναι καλά τα παιδιά.

Το ολίγον βίαιο πρωινό εγερτήριο δεν απεφεύχθη και τα φαγητά οδηγήθηκαν στο φούρνο της γειτονιάς.
Όλο το υποστατικό στη σειρά.
Και το γουρούνι και το κατσίκι και ο γάλος.
Όχι κόκκινα αυγά δεν φτιάξαμε, αν και το διέπραξε το σχετικό πειραγματάκι ο καλαμπουρτζής της παρέας, εχτές.

Το μεσημέρι η παράδοση.
Με απουσίες, αλλά το καθιερωθέν, εδώ και μια εικοσιπενταετία, Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, ετοιμάσθηκε.
Είναι η ετήσια αφορμή για τη συνάντηση των δύο πλευρών.

Συνήθως, εκεί προς το τέλος των διαδικασιών, υπάρχει και ο χορός.
Φέτος δεν υπήρξε.
Μήτε και οι πολιτικές συζητήσεις έκαναν την εμφάνισή τους.
Η νεότερη γενιά κάνει την παρέμβασή της δυναμικά.
Και επιβάλλει, με τον τρόπο της, τους δικούς της όρους.

Αργά το απόγευμα το σπίτι επανήλθε στην κανονική του μορφή, οι τελευταίοι όμως έφυγαν πολύ αργότερα.
Λίγο πριν αρχίσει η είσοδος των βραδινών εξοδούχων.
Παράδοση κι αυτό.
Φίλοι του εορτάζοντος γιού, περνάνε να πουν μια ευχή και να οργανώσουν τη μεταμεσονύκτια έξοδό τους.

Χριστούγεννα και η καρδιά γεμίζει από αγάπη.
Ναι, δεν είναι μόνο το στομάχι που απαιτεί τα δικαιώματά του.

Συνάντηση το μεσημέρι, δυο κουβέντες, παρηγορία.

Ανήμερα Χριστούγεννα. Οι ώρες περάσανε.
Λίγη ώρα μένει έως την έναρξη της αυριανής ημέρας.

Οι αναμνήσεις της σημερινής ημέρας ,να μείνουν στη μνήμη όλων μας, για πολλά πολλά χρόνια ...

Βράδυ παραμονής Χριστουγέννων ...

Παραμονή Χριστουγέννων.
Τελευταία τρεξίματα.
Και προετοιμασίες.

Από το πρωί οι διαδικασίες.
Αν και έχω την αίσθηση ότι οι χρόνοι μεταβάλλονται λίγο.
Πώς να εξηγήσω το ότι τα πρώτα παιδιά που χτύπησαν το κουδούνι για τα κάλαντα, ήρθαν γύρω στις έντεκα;
Οι δικές μου οι μνήμες και από το πρόσφατο παρελθόν, έχουν συσχετίσει τα κάλαντα με πρωινό ξύπνημα.
Ο κόσμος αλλάζει.

Η Κυριακή είχε ξεθωριάσει λίγο. Κυριάρχησε η παραμονή των Χριστουγέννων.
Λόγω προετοιμασιών κυρίως και λιγότερο λόγω επιβολής τους πνεύματος της γιορτής.

Αλήθεια υπάρχει αυτό; Για το πνεύμα των Χριστουγέννων αναρωτιέμαι...

Γιατί οι ουρές στα πρακτορεία ΠΡΟ-ΠΟ, σε άλλα παρέπεμπαν.
Πιο υλιστικά.
Και ελληνικά.
Όχι λόγω του σχηματισμού ουρών από ανθρώπους, που κυνηγούν το όνειρο μέσα από ένα δελτίο του Τζόκερ, αυτό είναι παγκόσμιο φαινόμενο, αλλά λόγω της μη λειτουργίας των συστημάτων και του δικτύου των υπολογιστών του Οργανισμού, που κάνει τις κληρώσεις.
Τόση ζήτηση δεν μπόρεσε να την αντέξει το Σύστημα.
Αλήθεια τα χρήματα που σωρεύτηκαν σήμερα στον ΟΠΑΠ, ποιος θα τα πάρει;
Πάντως όχι ο τυχερός της κλήρωσης..

Βράδυ παραμονής. Χριστουγέννων.
Ας αφήσω τα σχόλια.
Ώρα για αναχώρηση.

Καλά Χριστούγεννα να περάσουμε ...

Χρόνια Πολλά .

Στολίστηκε και φέτος το δέντρο
με όλα τα στολίδια.
Το αστέρι μόνο έμεινε να βάλουμε ψηλά
να φέγγει στέλνοντας το φως απ' όλες
τις ευχές μαζί, για

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Καλά Χριστούγεννα
Και του Χρόνου!!!

έλλειμμα ..

Τι ημέρα έχουμε σήμερα;
Θα μπορούσε να είναι και Κυριακή.
Σάββατο είναι όμως και φεύγει.

Ήσυχα κύλησε.
Οι στιγμές της, εκείνες που φέρνουν τις αναταράξεις, λίγες.
Το πρόβλημα που έχει υποστεί αγκύλωση, μερικές δραστηριότητες του νέου χρόνου που μπαίνουν στο κανάλι της οργάνωσής τους, επικοινωνία.

Κατά τα άλλα ξεκούραση.
Μάλλον διάθεση για ύπνο!!!
Ούτε καν ποδήλατο σήμερα.

Όχι ότι απέφυγα τα ψώνια και τα λοιπά οικογενειακά βάρη, αλλά αυτά δεν λογίζονται στα ιδιαίτερα.
Είναι η ρουτίνα.
Όπως και το σαββατιάτικο τραπέζι.
Και το ξεφύλλισμα του τύπου.

Ναι, είναι αλήθεια.
Αν μου έλεγαν μετά από καιρό, τι έκανες στις 23 Δεκεμβρίου 2006, θα απαντούσα μονολεκτικά: κοιμόμουνα !!!
Αυτή την αίσθηση έχω.
Και είναι κακό;
Δεν ξέρω, αλλά για καλό, σίγουρα δεν θα το χαρακτήριζα.
Αναγκαίο μπορεί να είναι, αλλά σίγουρα όχι καλό.

Τι να κάνω όμως; Έτσι ήταν η ημέρα μου.
Ας την χρεώσω στο ημερολόγιό μου, στο παθητικό του.
Υπόσχομαι, στο άμεσο μέλλον, να καλύψω το έλλειμμά της.

Προπαραμονή των Χριστουγέννων ...

Κρύωσε ο καιρός.
Ντύσιμο ζεστό.
Άμυνα στην αρρώστια.
Οι ημέρες να είναι για όλους γεμάτες ..

Χαρά και Ευτυχία,
μα πάνω από όλα
Υγεία

Χριστουγεννιάτικο χιονόνερο

Το ξενύχτι της προηγουμένης δεν άλλαξε τις πρωινές συνήθειες.
Όχι ότι υπήρξε και καμιά κραιπάλη δα.
Λίγο κρασί, λίγο τραγούδι για να φύγουν τα σεκλέτια, μια στροφή να ζαλιστούν οι νταλκάδες.
Και το πρωί "επί των επάλξεων".

Ευτυχώς, που στις επάλξεις κάπου κάπου κρύβονται ευχάριστες εκπλήξεις.
Και εμφανίζονται απρόσμενα.
Μια συνηθισμένη τυπική διαδικασία, μπορεί να μετατραπεί ακόμα και σε ένα μικρό έργο τέχνης.
Και να σε αφήσει άφωνο.
Να σου θυμίσει ότι η ομορφιά βρίσκεται στην απλότητα.
Και στην ευαισθησία της ματιάς.
Της φρέσκιας ματιάς.

Οι "επάλξεις" σίγουρα έχουν και τη ρουτίνα τους.
Και δεν αλλάζει αυτό εύκολα.

Τα τελευταία χαρτιά, οι υπογραφές, τα πρωτόκολλα, είχαν την τιμητική τους.
Και μερικές συζητήσεις από εκείνες που σπρώχνουν την καθημερινότητα και αφήνουν να περάσει μια μικρή ακτίνα, αν όχι αισιοδοξίας, τουλάχιστον διέγερσης του ενδιαφέροντος.

Παραμονές γιορτών και σε αυτές τις περιπτώσεις οι Παρασκευές δεν σηματοδοτούν μόνο τη λήξη της εβδομάδας.

Μια γρήγορη επίσκεψη στα άλλα γραφεία, ανταλλαγές ευχών, σε όλη την κλίμακα της κοινωνικής διαβάθμισής, από τυπικές έως πραγματικά εγκάρδιες, και αποχώρηση όταν πια όλοι είχαν ήδη φύγει.

Το παγωμένο ψιλόβροχο, και το λίγο χιονόνερο, έδειξαν ότι είναι ημέρες Χριστουγέννων.
Οι πελάτες του διπλανού μεγάλου καταστήματος παιχνιδιών, φορτωμένοι έτρεχαν να προλάβουν.
Το αυτοκίνητο μπήκε στο μεγάλο δρόμο, πίσω από τα άλλα μποτιλιαρισμένα οχήματα.
Η χριστουγεννιάτικη περίοδος άρχισε για τα καλά.

Στολίδια αγάπης ..

Το μήνυμα της γέννησης αρχίζει
να φωτίζει, πρόσωπα και καρδιές.
Λίγες ημέρες έμειναν
ως τη μεγάλη μέρα.

Με αγάπη να στολίσουμε το δέντρο
της καρδιάς μας.

Για τις γιορτές ολοταχώς...

Πρωινή απόφαση που απαιτούσε ψυχραιμία και καθαρό μυαλό.
Ελπίζω να βγει σε καλό.
Πάντως είναι δύσκολο να αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου.
Έστω και αν αυτό γίνεται με διαφορά πολλών χρόνων.
Έστω και αν ο όρος χρησιμοποιείται εδώ μεταφορικά.
Και γίνεται δυσκολότερο όταν υπάρχουν και εσωτερικές ιδεολογικές συγκρούσεις.

Οι γιορτές είναι προ των θυρών.
Και οι συνακόλουθες διακοπές.
Ίσως γι αυτό παρατηρείται η ένταση αυτών των ημερών. Θέλει να προλάβει να βγάλει όλα της τα ενδεχόμενα.

Αποχαιρετισμός στην νεαρή συνεργάτιδα.
Ανάγκη για νέες ρυθμίσεις.
Παρά τους μικρούς αιφνιδιασμούς η ημέρα προχώρησε ομαλά.

Σήμερα δεν υπήρχαν βόμβες και πυρκαγιές.
Πανό όμως αναρτήθηκαν.
Το ότι στο γραφείο κάποιες στιγμές δεν υπήρχε κανείς, αντιμετωπίστηκε κι αυτό.

Ίσως η αναμενόμενη βραδινή έξοδος "για ένα κρασί" -και το δεύτερο επιτρέπεται- δεν άφηνε, τις συνηθισμένες πια μικρές ανατροπές, να δώσουν το δικό τους χρώμα στην ημέρα.

Και η σύσκεψη, που συνήθως τραβάει σε μάκρος και τα θέματα που συζητούνται μένουν ανοιχτά, μάλλον κάπως προς το αγαπησιάρικο έκλεισε κι αυτή.

Απόβραδο, μικρός πονοκέφαλος, αλλά λέω να μη του δώσω σημασία.
Σε λίγες ώρες άλλωστε θα τον αντιμετωπίσω δραστικά.
Με την παρέα των συναδέλφων και το ποτήρι το κρασί που λέγαμε ...

γλυκές χριστουγεννιάτικες ημέρες

Χριστούγεννα σημαίνει θαλπωρή
και ζεστασιά στην ψυχή και στην καρδιά
και μυρουδιές ωραίες

Κανέλα και γαρύφαλλο μαστίχα και μαχλέπι
κι όλου του κόσμου τα γλυκά
το σπίτι σας να έχει ..

Ζητείται έμπνευσις ...

Καιρό είχα να γευτώ το μποτιλιάρισμα.
Διαδρομή της μισής ώρας, έγινε κανονικό ταξίδι.

Καλά έκανα και ζήτησα να μου ευχηθούν καλό ταξίδι κατά την επιστροφή.
Ευτυχώς το ραδιόφωνο, για την ακρίβεια ο παραγωγός της εκπομπής, είχε κέφια, οπότε το να συλλάβω τον εαυτό μου να συνοδεύει τον Ξυλούρη άδοντας τον Ερωτόκριτο, ήταν μάλλον λογικό.
Όπως λογικό ήταν το βλέμμα της περαστικής κυρίας. Το γεμάτο έκπληξη.
Ε δεν είναι και λίγο να βλέπεις ένας ηλικιωμένο άνθρωπο να τραγουδάει στα καλά καθούμενα εν μέσω μποτιλιαρίσματος εκεί κατά τα βόρεια προάστια που βρέθηκα.

Καθούμενα ήταν, καλά δεν ήταν.
Πόσο καλά είναι δηλαδή όταν οδηγείς με μέγιστη ταχύτητα 30 χιλιόμετρα την ώρα.
Τόχουν αυτές οι ημέρες όμως φαίνεται.
Να πηγαίνει κάτι περιέργως ανάποδα, αλλά όχι τόσο ανάποδα που να σου έρθει να τα βροντήξεις.
Και ας περιμένεις μέσα στο καταμεσήμερο να σκάσει η βόμβα. Αληθινή.
Δηλαδή η αστυνομία είπε ότι ειδοποιήθηκε για αληθινή βόμβα.
Πριν λίγο η πυροσβεστική είχε ειδοποιηθεί για πυρκαγιά.

Δεν είναι και άσχημα να κάθεσαι φλεγόμενος επάνω σε μια βόμβα.

Στην χειρότερη των περιπτώσεων να μη μπορείς να γράψεις το βράδυ ένα αισιόδοξο κείμενο.

Η φωτιά όμως δεν άναψε, η μπόμπα δεν έσκασε και έτσι η υποχρέωση ενός αισιόδοξου κειμένου παραμένει.
Το ποτήρι με το κόκκινο κρασί έχει αδειάσει ήδη δυο φορές, αλλά η αισιοδοξία ακόμα να έρθει.
Μήτε και η έμπνευση.
Κάπου θα ρεβεγιονάρουν ημέρες που είναι.

Λέω να τις ακολουθήσω κι εγώ.
Αύριο όμως.
Επί του παρόντος αναζητώ έμπνευση. ...

Ελευθερία ...

Τεχνολογία, περιβαλλοντικές επιπτώσεις,
πολιτικά προβλήματα, αλυσίδες της καθημερινότητας.
Πορεία με σκυφτό κεφάλι, που κοντεύει συνήθειο να γίνει.
Φτάνει!!!

Να είναι λεύτερο το φρόνημα
και οι αλυσίδες, όλες τους,
κομμάτια.

Για να κλείσει αυτή η "τριλογία" των πολιτικών ευχών.
Η πρώτη με την ύλη. Με το Ψωμί. Πάει να πει, να είναι δίκαιη η διανομή του πλούτου
Η δεύτερη με την ανθρώπινη Καλλιέργεια. Με την Παιδεία. Πάει να πει, να είναι κοινωνικό αγαθό η καλλιέργεια του ανθρώπου και όχι προϊόν προς κατανάλωση.
Και η τρίτη, η σημερινή, με την Ελευθερία. Να είναι το πνεύμα ελεύθερο και να αντιστέκεται σε κάθε είδους σκλαβιά.

Μια ημέρα από τις "ανοικονόμητες" ...

Την παλεύεις από εδώ, τη φέρνεις από εκεί, τίποτα.
Είναι κάτι ημέρες ανοικονόμητες, βρε παιδί μου.

Ο καφές το πρωί δεν φτιάχτηκε. Ευτυχώς τον πρόλαβα στο γραφείο.
Τα προβλήματα έκαναν ένα ένα την παρουσία τους με διάφορα προσωπεία.
Και ας είχαν το ίδιο περιεχόμενο.
Δεν είναι εύκολο να παίρνεις αποφάσεις που έχουν να κάνουν με όνειρα άλλων ...

Για την πρόσκαιρη έστω ισορροπία, το άλλο πρόσωπο. Το γνωστό. Το χωρίς γραβάτα.
Αλλά δεν είναι πάντα εύκολο.

"Έχετε πολλές ιδέες".

Τις έχω, το ξέρω.
Και πώς μπορεί να γίνουν πράξεις ξέρω. Πώς να πεισθούν οι συνεργάτες δεν ξέρω.
Και πόσο θα αντλώ από τα αποθέματα...

Κάθε μορφής αποθέματα.
Βλέπεις είναι και τα "άσχετα" θέματα.
Όπως αυτό που ήρθε με το τηλέφωνο.
Για τα κληρονομικά.
Άντε πάλι να ασχολείσαι με θέματα που σου "γυρίζουν τα άντερα".
Άντε να προσπαθήσεις να πείσεις για τα αυτονόητα.
Άντε πάλι να "βρίζεις" για την ώρα και τη στιγμή που σκέφτηκες να δώσεις σε θεωρητικά φιλικά πρόσωπο τη δουλειά.

Μια βουτιά στο παρελθόν, ισορρόπησε τα πράγματα.
Για λίγο. Γιατί βλέπεις, είναι και αυτό που λέμε εικονική πραγματικότητα που, ώρες ώρες, κάνει το στομάχι να σφίγγεται.

Λίγο ποδόσφαιρο στην τηλεόραση και λίγος Λαζόπουλος, αν και συνήθως δεν με διασκεδάζει, λίγο πήραν τις σκέψεις από το γκρίζο τοπίο.

Ήταν και η τυχαία περιήγηση στο φωτογραφικό αρχείο από το παρτυ των συμμαθητών που έφτιαξε λίγο περισσότερο τη διάθεση.

Αλλά τούτη η ημέρα, ναι, ανήκει σε εκείνες τις παράξενες ημέρες, που τίποτα δεν σου λέει ότι η διάθεσή σου δεν θα είναι καλή, όμως κάθε στιγμή εμφανίζονται μικρά ζιζάνια, που στη χαλάνε ..

Τουλάχιστον το γράψιμο, δίνει μια μικρή διέξοδο.
Στέλνει το μυαλό για λίγο έστω να "παίξει" στον κήπο.

Ποιος θα το έλεγε.
Να λέω εγώ, ότι το γράψιμο είναι διέξοδος!!!