Λιόλουστη ευχή

Ολόλαμπρος ο ήλιος σήμερα
τρέχει με το άρμα του
στο θόλο τ' ουρανού
μέχρι να βρει τη δύση.

Ο ήλιος της καρδιάς
να μένει πάντα ακίνητος
στο μεσουράνημά του

Προγραμματισμοί και ανατροπές ...

Να σχεδιάσεις πώς;
Ωραία τα σκέφτεσαι από χτες, αλλά σήμερα αλλιώς τα βρίσκεις.

Τουλάχιστον αν τους προγραμματισμούς τους κρατάς για τον εαυτό σου, οι ανατροπές πέφτουν επάνω σου. Ή τέλος πάντων αν συμβούν οι ανατροπές, θα έχουν να κάνουν με εσένα. Και εσύ με αυτές εννοείται...

Μερικά βέβαια δεν ανατρέπονται.
Και το πρόγραμμα εκτελείται κανονικά.

Τρεις φορές "κακός", για την κοπανατζού, τον επίδοξο κοπανατζή και για το καπέλωμα της μαμάς από τη γιαγιά για να κανακέψουν το νεαρό βλαστό, που λογίζεται στα μη προγραμματισμένα, αλλά τα κανονικά.

Αποχαιρετισμός συναδέλφων, που μετά τριάντα χρόνια αποχωρούν, με ανταλλαγές ευχών "και στα δικά σου" που φυσικά ήταν δεκτές και μάλλον προς το επίκαιρο.
Μερικές εικόνες από την κοινή πορεία, αλλά κυρίως από την αρχή.
Άσε που κάποιες βγήκαν και από ακόμα πιο παλιά.
Από το Νοέμβρη του εβδομήντα!

Στη μικρή μάζωξη παρόντες και άλλοι επίσης από τα παλιά.
Τουλάχιστον υπάρχει ένας ιστός συνέχειας.
Και συγκίνηση. Και αγάπη ανυπόκριτη.

Όχι ότι δεν κάνουν την εμφάνισή τους οι νέοι δεσμοί.
Και αυτοί σφυρηλατούνται και οι σχέσεις με τους νεότερους καλιμπράρονται πάνω στο αμόνι της καθημερινότητας.
Βλέπεις αύριο υπάρχουν εκλογές στο σωματείο και οι συζητήσεις, οι συνεννοήσεις, οι διαφωνίες πέρασαν πάλι, πάνω και κάτω από το τραπέζι.

Οι έχοντες το ένα πόδι προς την έξοδο πάντως ανέκραξαν και πάλι γιατί αυτό το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός.
Μάλλον ξεχάσαμε τα δικά μας.

Τα δικά μας γενικώς τα αφήνουμε στην άκρη.
Και τις σχετικές ακρότητες.
Αν και τι; Είναι ακρότητα αν αγαπάς να απειλήσεις με βόμβα;
Εδώ η βόμβα μέσα σου είναι έτοιμη να εκραγεί και να τα κάνω όλα κομμάτια και θρύψαλα.
Τα ξέχασες;

Τόχουμε τούτο το χούι οι πιο μεγάλοι, να ξεχνάμε.
Μπορεί και από ζήλια δηλαδή.

Όπως και νάχει η βόμβα δεν έσκασε.
Οι ανατροπές ανατράπηκαν και έτσι το πράγμα ήρθε στα ίσια του.
Έτσι δεν είναι; Αν τουμπάρεις το τουμπαρισμένο, το φέρνεις στα ίσια του.

Και ό,τι έρχεται στα ίσια του, μπορεί και προχωράει.

Της Πέμπτης ...

Το φεγγάρι ακόμα ψηλά στον ουρανό
παρέα με τον ήλιο,
και τους προβολείς του μυαλού και της ψυχής
με τα χιλιάδες Βαττ,

ολόφωτος να είναι
κάθε του στιγμή
ο δρόμος τού
διαβάτη...

Από τη χαραμάδα φαίνεται ότι η αποθήκη δεν άδειασε ...

Δεν φτάσανε ακόμα οι ήχοι των χριστουγεννιάτικων τραγουδιών στο γραφείο.
Να φταίει που σήμερα δεν δούλευε το τραίνο;
Μπορεί να είναι τα διπλά τζάμια που μπήκανε στο κτήριο.
Μπορεί.

Οι μονώσεις γίνονται όλο και πιο πολύ ισχυρές.
Απομονώσεις.

Περιχαρακώσεις κατά που έλεγαν οι συζητητές το μεσημέρι.
Και προσπάθειες να τραβήξουν και άλλους στη δική τους επιρροή.
Όχι να επικοινωνήσουν.
Να επηρεάσουν.
Επιρροές.
Κουκιά.
Στρατιωτάκια.
Αναλώσιμα.

Μα πόσο αναλώσιμη μπορεί να είναι η ψυχή και η ιστορία του κάθε ανθρώπου...

Οι ρυθμοί συντονίστηκαν με τις γνωστές συχνότητες.
Λιγότερο περισσότερο οι ημέρες μοιάζουν να έχουν αναλλοίωτα ηχοχρώματα.
Μοιάζουν.
Δεν έχουν.
Είναι οι μικρές στιγμές, οι μικρές στάσεις στο διάδρομο, οι ολιγόλεπτες ανταλλαγές σκέψεων, που λειτουργούν σαν το δαδί και αναζωπυρώνουν τη φλόγα.
Τα σχέδια ανοίγονται στο μυαλό και δεν θα αργήσουν να αποτυπωθούν και στο χαρτί.
Τα χρώματα ξαναζωντανεύουν.

Υπάρχουν ακόμα όνειρα που μπορούν να γίνουν στόχοι.

Κοίτα να δεις που περιμένω νάρθει το πρωί ...

ευχή ...

Τα πουλιά, που ξαποσταίνουν στα δέντρα των κήπων και των κοντινών πάρκων,
ας πάρουν μαζί τους
το ρούχο της θλίψης απ' των ανθρώπων την ψυχή.

Να είναι η ματιά καθάρια
και η καρδιά με ένα χαμόγελο...

Λογιστικές εγγραφές ...

Απλή ημερολογιακή εγγραφή.
Κάτι σαν τις λογιστικές.
Χρέωση Πίστωση.

Χρειάζεται κι αυτή όμως.

Τι έκανα σήμερα;
Τι κάνω όλο αυτόν τον καιρό;
Τελικά στα αποτελέσματα χρήσης, θα απεικονίζεται κέρδος;

Η επίσκεψη αιφνίδια. Και ευχάριστη.
Μετά είκοσι χρόνια να συναντάς πρόσωπα που δέθηκες μαζί τους σε κοινούς αγώνες και κάτω από το ίδιο πανί, που το είπατε σημαία, είναι συγκινητικό.
Δεν είναι;

Τριπλό φιλί.
Το τρίτο γιατί η αγκαλιά ήταν σφιχτή. Και ήταν ανάγκη.

Η γλώσσα ροδάνι.
Να τα προλάβει να τα πει όλα.

Και το μάτι να ψάχνει.
Σημάδια του παρελθόντος.

Πόσο ήμουν πριν από είκοσι τόσα χρόνια;
Πώς ήμουν;

Ίδια έμεινε.
Ίδια; Δεν μπορεί. Η όψη άλλαξε, αλλά λίγο.
Ωρίμασε.
Πάντως ναι. Και οι άλλοι που την έβλεπαν για πρώτη φορά, το ίδιο άνετα ένοιωθαν.
Ήταν σίγουρο.

Η χειραψία στο τέλος ήταν ζεστή για όλους.
Το φιλί μεταξύ μας ανάγκη.

Να ήταν η αιτία, που τα βήματα με οδήγησαν κατά την αποχώρηση προς την ταράτσα;
Να πλημμύρισαν την ψυχή οι αναμνήσεις, σχετικές και άσχετες και θέλησα να δω το χώρο της πρώτης ημέρας στον τόπο δουλειάς;
Μπορεί.
Το είπα.
-Ξέρετε, ήταν 29 Οκτωβρίου του 1976, όταν μπήκα εδώ και ήταν η πρώτη μου φορά.

Μπορεί να ήταν και τυχαίο.

Τυχαίο βέβαια, με την έννοια της επιλογής μιας ενέργειας, αφού είναι δεδομένη η φόρτιση της στιγμής από τις επιλογές των αμέσως προηγούμενων στιγμών ...

Ωραία. Και τώρα το παραπάνω, πού να το βάλω; Στη χρέωση ή την πίστωση;
Πάντα τις μπέρδευα αυτές τις έννοιες.

Έχει να κάνει βέβαια και με το είδος του λογαριασμού που θέλεις να ενημερώσεις.
Αν ανήκει στο ενεργητικό ή το παθητικό.

Και καλά, η λογιστική τα έχει ορίσει αυτά.
Και μη κοιτάς τι λέω. Τα ξέρω αυτά.
Η ζωή όμως; Τι έχει κάνει; Τα ξέρω τα της ζωής;

Η ζωή έχει τις δικές της λογικές.
Και τις δικές της νόρμες.
Και τις διαδικασίες...
Ακολουθίες στερεοτύπων και προαποφασισμένων διαδικασιών.

Οι αποκλίσεις φυσικά και υπάρχουν, αλλά τα "σε τελευταία ανάλυση" παραμένουν σταθερά.

Πρωί πρωί η οργάνωση της ημέρας.
Λίγο μετά η, για πρώτη φορά, απαρτία.
Ίσως γιατί ο θείος Κάρολος μπήκε στο προσκήνιο. Ήταν η σειρά του.

Το μήνυμα της αγάπης ήρθε αυθόρμητα.
Ξέρεις, είναι εκείνες οι στιγμές, που τις πιάνεις από το απειροστό του άκρου τους.
Κάπου το ραδιόφωνο έφερε τον ήχο στο γραφείο.
Και έγινε ευχή.

Και ''έδεσε" με τις ευχές που κρεμάστηκαν στα κλαδιά του δέντρου.
Ας μη χρειαστεί να τρέξουμε να υποστηρίξουμε στα αλήθεια για κάποιο κοντινό μας, της πρόταση "Κάνε μια ευχή".
Όχι ότι είναι ευχάριστο να υπάρχουν, έστω και αλλού παιδιά, που έχουν τέτοια ανάγκη.

Άντε πάλι να κάνεις ταμείο.
Έσοδο ή έξοδο;
Πάλι το μπέρδεψα...

Δεν βαριέσαι.
Και που σπούδασα και οικονομικά δηλαδή, τι πάει να πει;
Πρέπει καλά και ντε να ξεχωρίζω τα έσοδα από τα έξοδα;

Και αν πάει άσχημα το ισοζύγιο; Με νοιάζει;

Βέβαια, ναι, στη βάση της κοινωνικής οργάνωσης και των λειτουργιών, βρίσκονται οι σχέσεις μεταξύ των δυνάμεων της παραγωγής, οι παραγωγικές σχέσεις και το εποικοδόμημα στηρίζεται επάνω τους, αλλά βρε αδελφέ, η διαλεκτική σχέση του εποικοδομήματος με τη βάση γεννάει και γεννάει συναισθήματα.
Κυρίως αυτά.
Δεν μπορεί να είναι αλλιώς.
Και ας μη το λένε τα βιβλία.

Ε, αυτά, τα συναισθήματα, δεν χωράνε στα λογιστικά βιβλία.
Όσο χοντρά και νάναι αυτά.

Η ευχή για τούτο το πρωί ..

Βροχερός ο καιρός πάνω από την πόλη.
Κάπου στο βάθος ο Σιδηρόπουλος αναστενάζει ...
"να μ' αγαπάς.. όσο μπορείς να μ' αγαπάς"
Και η ευχή η σημερινή, για το χριστουγεννιάτικο δέντρο των ευχών, με αυτό να είναι χρωματισμένη.
Για όλους.

Να αγαπάς.
Όσο μπορείς να αγαπάς.

εκουσίως ...

Και να που οι ρυθμοί ακολουθούν τη γνωστή συχνότητα.
Εκείνη με τη χαοτική αρμονική καμπύλη.
Ξέρεις.
Αυτή που το απρόσμενο είναι αναμενόμενο
γιατί έτσι είναι τα πράγματα.

Και να που η ευτυχία της ηρεμίας,
έγινε όνειρο
και φτιάχτηκε πακέτο
για τις διηγήσεις του μέλλοντος.

Τώρα, με την αξίνα στο χέρι
ξανά στο εκούσιο κάτεργο.
Είναι άλλωστε αγαπημένο....


σκ
11/12/2006

(κατά παράβαση....)

Καγκελάκια ...

Στυλό με πέννα.
Διάβασα πως, το γράψιμο με ένα τέτοιο στυλό, δίνει χρόνο στο μυαλό να τακτοποιεί τη σκέψη.
Και αν η σκέψη τρέχει πολύ γρήγορα;

#

Και βέβαια θέλει να τα πει.
Ενημέρωση, αλλά στο βάθος προσδοκία για επιβράβευση.
Από ανάγκη, η αμυντική στάση έγινε δράση και οι φόβοι αποφάσεις.
Το μάτι γυαλίζει και η γλώσσα ξαναγράφει την πορεία των συμβάντων.
Το χαμόγελο πιο αστραφτερό από το συνηθισμένο.
Τα κατάφερα!!!

#

Εκείνο το όμορφο κορίτσι;
Ναι, τι έγινε;
Περιγραφή των γεγονότων. Αναμενόμενα
Τα υψηλά ιδανικά, τα οράματα οι στόχοι, οι ρήξεις της προηγούμενης γενιάς που φτάνουν στα αφτιά της νεότερης σαν μουσική ή σαν θόρυβος, κάνουν την καθημερινότητα να μοιάζει ευτελής.
Και όταν η πληροφορία μεταφέρεται σαν σκυτάλη, χωρίς να γίνονται ορατά όλα τα στοιχεία της, τότε μπορεί η σκυταλοδρομία να καταλήξει χωρίς νικητή.
Και τα οράματα να αλλάξουν χρώμα.

#

Μαύρα τα ρούχα.
Και η καρδιά, είναι φανερό, το ίδιο.
Τον βρήκα το πρωί παγωμένο. Ανεύρυσμα είπαν οι γιατροί.
Η φωνή όσο μπορεί φιλική. Και συγκαταβατική.
Τουλάχιστον τα αναστρέψιμα προβλήματα να λυθούν.
Τα πρώτα. Τα ορατά.
Για τα άλλα θα περιμένουμε το χρόνο τον πανδαμάτορα και της ψυχής τα αποθέματα.

#

Πότε ένα πρόβλημα λύθηκε δια της διαγραφής του;
Ποτέ βέβαια...

#

Τα μάτια σκοτείνιασαν.
Να έγινε αιτία το αιφνίδιο πέρασμα σε άλλα πολιτικά πεδία;
Η αμήχανη καλημέρα, συνήγορος...

#

Γέλιο αμήχανο. Πώς αλλιώς;
Οι μηχανές της καθημερινότητας σπάνια λειτουργούν γι αυτήν.
Ο λόγος αυστηρός και πατρικός συνάμα. Να περάσει όσο μπορεί το τείχος προς την άλλη αυλή.
Το κοκκίνισμα των παριών της μάνας, προδοσία για του χαμόγελου την προσπάθεια να κρύψει τη θλίψη της αποδοχής και την παραίτηση.
Ευκαιρία στοχευμένη, όχι τελευταία.
Το βλέμμα σκοτείνιασε. Δείγμα πως κάποιο μήνυμα έφτασε.
Τουλάχιστον το μέλλον να μείνει φωτεινό.
Όσο μπορεί από το χαμόγελο μιας μαργαρίτας...

#

Ο λόγος απλός καθημερινός.
Χωρίς κοστούμι και γραβάτα.
Η ζωή μας ανήκει. Την κάνουμε ό,τι θέλουμε.
Μόνο μη ρίξουμε το φταίξιμο, για τα αποτελέσματα των δικών μας επιλογών, στην "κακούργα" την κοινωνία.

#

Να βάλω το πρώτο στολίδι στο δέντρο των Χριστουγέννων.
Μια ευχή.

Χαρά για όλους.

Και το δεύτερο στολίδι τέτοιο θα είναι.
Μια ευχή.
Μια ευχή για κάθε ημέρα μέχρι την παραμονή των Χριστουγέννων.

Κυριακάτικη λιακάδα ...

Με τέτοια ηλιόλουστη ημέρα, εύκολα περνάνε στο χώρο του παρελθόντος οι άλλες εικόνες.
Όχι βέβαια στο χώρο της λήθης.
Για εκεί θα αργήσουν. Είναι βλέπεις που, ένα μέρος τους, είναι χρηστικό.

Η αλήθεια είναι ότι πρωί πρωί μια μικρή επανάληψη των διατρεξάντων τις προηγούμενες ημέρες, την έκανα.
Και έλυσα και μερικές απορίες.

Εκείνο που δεν έκανα ήταν να οργανώσω το φωτογραφικό υλικό και να το προετοιμάσω για εδώ.
Βλέπεις οι οικογενειακές υποχρεώσεις, και μια επίσκεψη από εκείνες που οι παλιότεροι ονόμαζαν "αρμένικη βίζιτα", φρόντισαν να καλύψουν το μεγαλύτερο κομμάτι της ημέρας.
Ο πραγματοποιήσας την "αρμένικη βίζιτα", ήταν η αφεντιά μου βέβαια.

Όχι ότι είναι άσχημο να βρίσκεις ανθρώπους που τους γνώρισες το καλοκαίρι και να συζητάς μαζί τους για τα λίγα έστω κοινά που μπορεί να υπάρχουν.
Μολονότι δεν ανήκει στις συνήθειές μου κάτι τέτοιο, τούτη τη φορά ήταν και αναγκαίο και ευχάριστο.
Πρέπει να ομολογήσω ότι το μεσημεριανό τραπέζι που μας έκανε η φίλη, ήταν πλούσιο, η θέα από το μπαλκόνι τους προς το Σαρωνικό καταπληκτική και η αμοιβαία χαρά για το ξαναντάμωμα ανυπόκριτη.

Και βέβαια, οι σχεδόν πέντε ώρες ήταν αρκετές για να ξετυλιχθεί και το κουβάρι των κοινών αναμνήσεων και να εμφανιστεί μια κάποια συγκίνηση.

Με τα φώτα του δρόμου να έχουν πια ανάψει, η επιστροφή στο σπίτι, με συνοδεία, πράγμα που σήμαινε ότι και τον αγώνα του Ολυμπιακού με το Αιγάλεω που καρδιοχτύπησε τους ολυμπιακών αισθημάτων φίλους, δεν τον απόλαυσα, απλά με κλεφτές ματιές παρακολούθησα την εξέλιξή του.
Για τον ιστορικό του μέλλοντος να πω ότι ο Ολυμπιακός κέρδισε 3-2 το Αιγάλεω, ενώ έχανε 0-2. Τυχόν σκέψεις ότι κάτι δεν ήταν καλά καμωμένο, απορρίπτονται ( ; ) ως κακόβουλες.
Η επίσημη δικαιολογία για να απομακρυνθώ από τους λοιπούς της οικογένειας, μετά την αποχώρηση των δικών μου επισκεπτών, ήταν ότι πρέπει να ετοιμαστώ για την αυριανή.

Όπως τόσα και τόσα άλλα, οι δικαιολογίες υπάρχουν για να διατυπώνονται. Μπορεί βέβαια κάπου κάπου και να υλοποιούνται.
Στην περίπτωσή μου όμως όχι.

Προτίμησα τη διαδικτυακή αναζήτηση και την συγγραφή τούτο εδώ του ... πονήματος, αν και οφείλω να το πω κι αυτό, συλλαμβάνω εαυτόν να αναμασά την ίδια τροφή.

Κάποια αλλαγή εκτιμώ ότι χρειάζεται.
Το έχω εδώ και καιρό στα υπόψιν. ...

"Προσαρμογή" ...

Home Sweet Home.

Εδώ είμαστε.

Η πτήση με την ολυμπιακή, πάρα πολύ καλή.
Αναχώρηση και άφιξη στην προγραμματισμένη ώρα και οι συνθήκες απογείωσης και προσγείωσης ιδανικές.
Με το φαΐ μέσα στο αεροπλάνο είχαμε ένα πρόβλημα, -πώς να φας παγωμένα ζυμαρικά και φασόλια, όταν τόσες ημέρες απολάμβανες του κόσμου τις λιχουδιές,- αλλά η καλή διάθεση βοήθησε να ξεπεραστεί.

Η ανάγνωση, κατά τη διάρκεια της πτήσης, ενός μικρού βιβλίου περί Δημοκρατίας, λειτούργησε κι αυτή προς την κατεύθυνση της υποβάθμισης του όποιου προβλήματος.
Και το κόκκινο κρασί επίσης...

Η προσγείωση στο Ελ. Βενιζέλος, άφιξη και στα καθημερινά.

Ο ταινιόδρομος κυλούσε, αλλά οι αποσκευές έκαναν περισσότερο από τέταρτο να εμφανιστούν. Ευτυχώς, έξω περίμενε υπομονετικά το αυτοκίνητο με τον οδηγό του να μας μεταφέρει.
Η Βάρης - Κορωπίου πηγμένη, όπως και η παραλιακή. Αυτοκίνητα σημειωτόν.
Συνθήκες ικανές να μας ξαναβάλουν στο "πνεύμα" του τόπου μας.
Η ημέρα όμως και εδώ ανοιξιάτικη.

Τηλεφωνήματα για την αναγγελία της άφιξης, άδειασμα των αποσκευών, η τυπική βόλτα των σκύλων. Όλα κανονικά.
Με την τηλεόραση είχα ένα (ακόμα) πρόβλημα.
Προσπάθησα να παρακολουθήσω ειδήσεις, αλλά δεν ...

Τόσες ημέρες αποχής μου έκαναν καλό. Ξεσυνήθισα τις κραυγές των τηλεαστέρων και τα πακέτα τρόμου.
Φοβάμαι όμως ότι σύντομα θα τα ξανασυνηθίσω....

Από το Αεροδρόμιο της Βιέννης

Λίγο πριν την επιβίβαση, με ένα καπουτσίνο και μια μηλόπιτα μπροστά μου, στέλνω - κάνοντας χρήση του δωρεάν ασύρματου δικτύου του αεροδρομίου-, όσα έχω σημειώσει τις προηγούμενες ημέρες.
Τα πιο πολλά θα τα πω, από την Αθήνα.

Προς το παρόν χαζεύω από το παράθυρο την πίστα του αεροδρομίου και το συννεφιασμένο ουρανό της Βιέννης.

Μάλλον θα λυπάται για την αποχώρηση...

΄Powered by Qumana

Τόσο ήταν για εδώ ....

Ωραία, η φτώχεια θέλει καλοπέραση.
Άρα τα πλούτη θέλουν απείρως περισσότερες φορές από αυτό.
Τι να σου κάνει εκείνη η έρμη η Μαρία Τερέζα, Αυτοκράτειρα ήταν παλάτια έχτιζε. Είχε και μια εμμονή στο έντονη κίτρινο χρώμα.
Τα θερινά της Ανάκτορα στο Σέμπρουν είναι κατακίτρινα. Απέξω. Από μέσα έμαθα ότι επίσης είναι κίτρινα, αλλά οι ουρές των επισκεπτών έκαναν να καταρρεύσει κάθε διάθεση να τα επισκεφτούμε.
Την άλλη φορά!!
Το ανακύψαν προβληματάκι δεν απαγόρευσε να επισκεφθούμε τους κήπους των ανακτόρων.
Η ημέρα ήταν πραγματικά ανοιξιάτικη και αν το πίστευαν τα δέντρα και τα φυτά των κήπων και πρασίνιζαν, το ημερολόγιο θα έπρεπε να αλλάξει και αντί τις 8 Δεκεμβρίου, θα έπρεπε να αναγγέλλει την 8η Μαΐου.

Η διαδρομή μέχρι την κορυφή του λόφου με το μνημείο του Θριάμβου ανηφορική, αλλά η αποζημίωση από τα σκιουράκια που έπαιζαν κυριολεκτικά ανάμεσα στα πόδια μας, κάτι παραπάνω από ικανοποιητική.

Και η σοκολάτα που απολαύσαμε ήταν πραγματικά βιεννέζικη και ικανή να μας οδηγήσει προς την έξοδο, αφού πρώτα επισκεφτήκαμε την πηγή του Ποσειδώνα, και συζητήσαμε προβλήματα που χρόνων ψυχρότητα τα έχουν κάνει απαγορευμένα.

Η επιστροφή στο κέντρο της πόλης και η εκ του μακρόθεν φωτογράφιση του Κοινοβουλίου, ήταν λογική συνέπεια της βόλτας.
Η ύπαρξη του χρυσοποίκιλτου αγάλματος της Παλλάδος Αθηνάς, μπροστά στο Αυστριακό Κοινοβούλιο, ενίσχυσε κάπως την από τα χθες, καταρρακωμένη είναι η αλήθεια εθνική περηφάνια.

Το μουσείο των Τεχνών η επόμενη στάση.
Θαυμασμός και έκπληξη από την ομορφιά.
Και των εκθεμάτων και του ίδιου του Μουσείου.
Και κούραση όμως.
Τα ρολόγια έδειχναν ήδη τρισήμιση μετά το μεσημέρι και η κούραση είχε κάνει έντονα την παρουσία τους.

Φυσικά ποτέ τίποτα δεν είναι αρκετό, οπότε ένα τηλεφώνημα ενίσχυσε μεν την κούραση, αλλά η απόφαση να επισκεφθούμε τον εκθεσιακό χώρο με τα εκθέματα του Πικάσσο, έμεινα αδιαπραγμάτευτη.

Να, λίγο φαγάκι να στηλωθούμε και συνεχίζουμε. Αυτό θέλαμε.

Ο χρόνος όμως κυλάει αλύπητα.
Η επίσκεψη στον εκθεσιακό χώρο καθυστέρησε τόσο που να μην είναι δυνατή η επίσκεψη και η ανακάλυψη της ομορφιάς των περισσότερων από τα διακόσια έργων του μεγάλου ζωγράφου.
Η πικρία και απαγοήτευση δεν μπόρεσαν να ισορροπήσουν από το θέαμα της ουράς που είχε σχηματισθεί έξω από το Ξενοδοχείο Ζάχερ για να δοκιμάσουν οι επισκέπτες το ομώνυμο και περιώνυμο γλυκό το ζαχερτόρτε.
Παρεμπιπτόντως, εμένα δεν μου αρέσει, αλλά εγώ δεν είμαι ο κανόνας.

Η επιστροφή στο Ξενοδοχείο με το σχετικό μπλέξιμο στους δρόμους που σήμερα ήταν "πηγμένοι" λόγω της τοπικής γιορτής της Παναγίας.
Οι Αυστριακοί είναι πολύ θρήσκος λαός.

Το μπάνιο κρίθηκε απαραίτητο πριν όλη μαζί η ομάδα των συνυπαρχόντων, εκδράμουμε για το σχετικά κοντινό φαγάδικο.

Αργά το βράδυ, πολύ αργά, επιστροφή στο δωμάτιο και καταγραφή, έστω πρόχειρα, των εικόνων της ημέρας, υπό τους ήχους της θεϊκής φωνής της Φλέρυ Νταντωνάκη.

Περασμένη η πρώτη ώρα της ενάτης Δεκεμβρίου, Άννα Χρόνια Πολλά, οι τελευταίες γραμμές γεμίζουν την άδεια οθόνη του υπολογιστή ενώ τα βλέφαρα είναι έτοιμα να σφαλίσουν για να ανοίγουν αύριο αξημέρωτα.

Το επόμενο κείμενο με εικόνες και εντυπώσεις από την τρέχουσα καθημερινότητα, θα συνταχθεί στην Αθήνα.
Η πτήση από την Βιέννη προβλέπεται για το μεσημέρι του Σαββάτου,

Powered by Qumana

Το τέλος του κύκλου ενημέρωσης...

Το καθημερινό πρόγραμμα καλά εκτελείται.
Τουλάχιστον τα άλλα, τα περίεργα, τα πολλά έχουν μείνει πίσω. Πού να ξέρω τι θα συναντήσω επιστρέφοντας. Εκείνο που έχει ενδιαφέρον ότι αντιμετωπίζω τα εδώ θέματα.

Τελευταία ημέρα δουλειάς σήμερα, και τα πράγματα απλώς κύλησαν. Η ένταση που προς στιγμήν δημιουργήθηκε καταλάγιασε με μονομερώς αμοιβαίες υποχωρήσεις.
Τι θα πει μονομερώς αμοιβαίες υποχωρήσεις; Απλό είναι αλλά δεν θα το αναλύσω εδώ. Εκείνο που αναδύθηκε και πάλι είναι ότι κάπου οι άλλοι αδυνατούν να προχωρήσουν μπροστά, κάπου η αφεντιά μου ζητάει περισσότερα.

Η παρακολούθηση δράσης σε χώρους δουλειάς, δημιούργησε αντιφατικά συναισθήματα.
Από τη μια πλευρά αδιαφορία γιατί τίποτα καινούργιο δεν εμφανιζόταν μπροστά στα δικά μου μάτια, από την άλλη θλίψη εξ αιτίας των συνθηκών και του περιβάλλοντος.
Έδωσε όμως και το έναυσμα πολύ αργότερα για μια συζήτηση θεωρητική, που και αυτή ανέδειξε το ίδιο πρόβλημα. Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή ....

Το μεσημεριανό σε ένα πολύ όμορφο καφέ και τα πιάτα πεντανόστιμα, αλλά η Βιεννέζικη φιλοξενία δεν θα έλεγα ότι μπορεί να διεκδικήσει πολλά βραβεία. ..

Η χρήση των μέσω μαζικής μεταφοράς δεν είναι καθόλου κακή ιδέα μέσω στην Βιέννη, είναι όμως κακή ιδέα να τρέχεις στα μαγαζιά για ψώνια.

Όση ώρα η ομήγυρης επιδιδόταν στο μικρό καταναλωτικό της όργιο, μπόρεσα να απολαύσω ένα καφέ, να πιω ένα ποτό, να κάνω τη συζήτηση σε θεωρητικό επίπεδο, με κατά τεκμήριο θεωρητικό, αλλά μόνο κατά τεκμήριο, να κρατήσω μερικές σημειώσεις από τα διατρέξαντα, αλλά και σκέψεων που μπήκαν στο μυαλό και πριν προλάβουν να εξαφανιστούν "συνελήφθησαν" από τη γραφίδα και πήραν χρώμα μελανί, στο μικρό τετραδιάκι.

Ο καιρός είναι καταπληκτικός. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ένα δώρο.
Γιατί είναι δώρο Δεκέμβρη μήνα να μπορίς να κινείσαι με την άνεσή σου και να απολαμβάνεις τις ομορφιές μιας υπέροχης πόλης.

Η βιαστική άφιξη στο ξενοδοχείο και η εξίσου βιαστική αναχώρηση, το μόνο που επέτρεψαν, ήταν η αντιγραφήστο υπολογιστή από το CD, τραγουδιών, μιας από τις πιο αισθαντικές φωνές του ελληνικού τραγουδιού, της Φλέρυ Νταντωνάκη.

Το βραδινό φαγητό σερβιρίστηκε στο D' Landsknecht, ένα όμορφο παραδοσιακό εστιατόριο με παραδοσιακά φαγητά και πολύ φτηνές τιμές που βρίσκεται πολύ κοντά στο ξενοδοχείο. Από όσο μπορώ να αντιληφθώ θα είναι μάλλον δύσκολο έως αδύνατον να φτάσω σε δυο άλλα εστιατόρια που καλές και απόλυτα αξιόπιστες πηγές μου πρότειναν.

Το ραντεβού για το βραδινό ποτό ήταν κάπου στο κέντρο και η χρήση του τραμ έγινε για να απολαύσουμε τη στολισμένη Βιέννη.
Οι εικόνες πανέμορφες μας οδήγησαν στην απόφαση να κατέβουμε αρκετές στάσεις πιο κάτω από τον προορισμό μας, για να χαρούμε τη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα. Και καθόλου δεν δυσαρεστηθήκαμε γι αυτό, ούτε για το βραδινό περπάτημα.

Το να πει κανείς ότι αυτή είναι η πόλη που θά ήθελα να έμενα για πάντα, μοιάζει με κοινοτυπία.
Θα την πω όμως....

Το κοκτέιλ ήταν όμορφο και τα σφηνάκια ήταν όμορφα, όχι επειδή αυτά τα τελευταία ήταν κερασμένα, αλλά γιατί ο μπάρμαν ξέρει τη δουλειά του.

Αργά, πολύ αργά η επιστροφή στο ξενοδοχείο και η χάραξη αυτών των γραμμών.
Οι πρώτες από αυτές ξεκίνησαν να γράφονται αρκετά πριν από την αναγραφόμενη ώρα, για τις τελευταίες το ρολόι δείχνει 3 και 05 μετά τα μεσάνυχτα...

Powered by Qumana

Ημέρα γεμάτη δράση ...

Οι ειδήσεις έλεγαν για μια ζεστή ημέρα και η αλήθεια είναι ότι έτσι εξελίχθηκε.
Πρωί πρωί όμως το ήθελε το πουλαβεράκι του ο καιρός.
Τώρα θα μου πεις, 6 Δεκεμβρίου, του Αγίου Νικολάου βοήθειά μας, στην Βιέννη και μιλάς για πουλοβεράκι;
Ε, αφού ο καιρός αποφάσισε μετά από εκατόν τόσα χρόνια να είναι καλός με τους επισκέπτες των χωρών της κεντρικής Ευρώπης, γιατί να μην προβάλω και εγώ τις απαιτήσεις μου;

Το ραντεβού, για δουλειά ήταν στις ενιάμιση το πρωί. Ε, δεν θα είναι όλες οι ημέρες πιεστικές. Φτάνει η χτεσινή.
Το κτήριο που θα μας φιλοξενούσε, στο κέντρο, σε περιοχή που δεν την είχαμε περπατήσει ή προσεγγίσει ακόμα, και στη γύρω περιοχή άλλο ένα χριστουγεννιάτικο παζάρι, μόνο που τα υπαίθρια μαγαζιά δεν είχαν ανοίξει ακόμα.

Το δίωρο της ενημέρωσης κύλησε σχετικά γρήγορα. Οι πληροφορίες ακούστηκαν, η διαίσθηση επαληθεύτηκε -μάλλον είμαι ολίγον εξωτικό "πτηνό", γνωστό αυτό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, μερικές σκέψεις βγήκαν στον αέρα και όλη η ομάδα αναχώρησε για την επόμενη στάση.

Η ενδιάμεση στάση ήταν στο καφενείο Central Cafe. Και δεν ήταν καθόλου μα καθόλου κακή ιδέα.
Ίσα ίσα είναι και απολύτως προτεινόμενη.
Όμορφο περιβάλλον καλός καφές, γλυκά τα γλυκά, άρα εμένα δεν μου έκαναν και καμιά ιδιαίτερη εντύπωση, καλή η ημίωρη και βάλε συζήτηση.
Και φωτογραφίες βεβαίως βγήκανε, αλλά ας όψεται η απόσταση και ο χρόνος που δεν επιτρέπουν την ανάρτησή τους εδώ. Η υπόσχεση είναι ότι θα αναρτηθούν άμα τη επιστροφή οίκαδε.
Πάντως αν τα βήματά σας σας φέρουν κατά Βιέννη μεριά και αν δεν έχετε επισκεφτεί το Central Cafe, προτείνω να το μην το παραλείψετε.

Το μετρό της Βιέννης είναι εύκολο και εξυπηρετικό.
Και έχει και καλές ανταποκρίσεις. Το τραμ μας περίμενε στην έξοδο, εμείς όμως δεν ξέραμε την κατεύθυνση και έτσι αναγκαστήκαμε να κατέβουμε στην επόμενη στάση για να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα.

Νέα επίσκεψη σε συνοικία έξω από την πόλη και διαφωτιστική συζήτηση για το θέμα που βρισκόμαστε εδώ. Οι απορίες μου δεν λύθηκαν, ή μάλλον απαντήθηκαν, αλλά γέννησαν και άλλες.
Μοιραία στην επιστροφή η συζήτηση έγινε ιδεολογικοπολιτική.
Πάντως δεν ήταν αυτή η αιτία που αποπροσανατόλισε τον συνοδό και μας έστειλε στα ... θυμαράκια.
Παρά τις επισημάνσεις των προσεκτικών της παρέας, εκείνος επέμενε ότι ήξερε και παραδέχτηκε το λάθος του όταν βρεθήκαμε έξω από το ... νεκροταφείο της περιοχής.
Πάλι αλλαγή της διαδρομής, και επιτέλους στο σταθμό του μετρό όπου θα μας μετέφερε στον τελικό προορισμό.
Τα κατατόπια τώρα ήταν γνωστά.

Ο νέος κύκλος ενημέρωσης ολοκληρώθηκε στις πέντε ακριβώς. Ο εισηγητής, πρώην στρατιωτικός από όσο αντιλήφθηκα, τήρησε το ωράριο κατά σκληρό και αδυσώπητο τρόπο.

Τα μάτια και πάλι μισοέκλειναν και η κριτική που συνόδεψε τα βήματα της επιστροφής, είχε μεγάλη δόση αλήθειας, περιελάμβανε όμως και στοιχεία της συνηθισμένης σε αυτές τις περιπτώσεις γκρίνιας.
Γιατί έτσι και όχι αλλιώς,
Εμείς τα κάναμε καλύτερα,
Αυτοί όφειλαν να ...
και όσα τέλος πάντων προβλέπονται και διατυπώνονται απολύτως αντικειμενικά και καθόλου κουτσομπολίστικα σε αυτές τις περιπτώσεις.

To κλείσιμο της ημέρας όμως ήταν καλύτερο σαφώς από το άνοιγμά της,
Όπως και να το κάνεις, η γευσιγνωσία κρασιού, τα καλά κρασιά, τα καλομαγειρεμένα φαγητά, η παρασκευή ζεστού κρασιού, μπορεί να έκανε ακόμα και τους αυστριακούς να στήσουν γλέντι.
Εμείς πάντως το στήσαμε.
Το τραγουδιστικό ρεπερτόριο ανεξάντλητο με τραγούδια κάθε μορφής.
Και αν δεν έπαιζε μουσική το πρόβλημα δεν θεωρήθηκε πρόβλημα. Το κέφι αποκάλυψε τα φωνητικά χαρίσματα των συνδαιτημόνων. Μέχρι και παραγγελιές εκτελέστηκαν.
Δηλαδή όσο παραγγελιές μπορεί να αποτελούν το "όταν θα πάω κυρά μου στο παζάρι", σε συνδυασμό με το "τζιβαέρι" και "Άγαλμα".
Τουτέστιν η παρέα είχε κέφια και "το λάλησε".

Ευτυχώς τα ταξί δουλεύουν και εδώ έως αργά, οπότε η επιστροφή ήταν τόσο ομαλή, που επέτρεψε ένα ακόμα ποτήρι κόκκινο κρασί. Για τις ευχές.
Στην υγειά μας ...

Powered by Qumana

Όπου οι αντιξοότητες δεν βγαίνουν πάντα σε κακό ...

Αξημέρωτα στο πόδι.
Τούτη την ημέρα τα πράγματα ήταν πιο βίαια.
Επίσκεψη και ενημέρωση για δράσεις μακριά από το κέντρο.

Το δίκτυο του μετρό και γενικά των μέσων μαζικής μεταφοράς εδώ, μοιάζει να είναι πάρα πολύ καλό.
Μου έχει κάνει εντύπωση πως βλέπω να κυκλοφορούν πολλά αυτοκίνητα, όχι όμως πάρα πολλά, δεν υπάρχει μποτιλιάρισμα πουθενά, πολλά ποδήλατα, που αν σε πετύχουν μέσα στον ποδηλατόδρομό τους, είναι έτοιμα να περάσουν πάνω από το κορμί σου, και σχεδόν καθόλου μηχανάκια!!

Η άφιξη στο ορισμένο σημείο έγινε έγκαιρα, και η μικρή σχετικά απόσταση, από το σταθμό του τραίνου μέχρι το σημείο της επίσκεψης, διανύθηκε με τα πόδια παρόλο το ψιλόβροχο.
Η ζωή στο προάστειο αυτό, δείχνει να κυλάει ήρεμα και αυτό που λέμε ποιόητα ζωής, μοιάζει να απασχολεί πολύ τους κατοίκους.
Τα σπίτια όμορφα με μικρούς κήπους και τα πιο μεγάλα από αυτά επιβλητικά άλλοτε με αρχιτεκτονική που παραπέμπει στην εποχή της αναγέννησης, και πολύ συχνά με την καθαρά αυστριακή αρχιτεκτονική.

Η ενημέρωση αποδείχτηκε ενδιαφέρουσα, όπως ένα ενδιαφέρον στοιχείο ήταν η κατίσχυση των γυναικών έναντι των ανδρών στην κατάληψη των θέσεων εργασίας.
Και άλλα χαρακτηριστικά ήταν ενδιαφέροντα, και μερικά προκαλούν συναισθήματα θλίψης, αν κάνεις συγκρίσεις με τα καθ' ημάς ισχύοντα.

Η επιστροφή στην πόλη, αποδείχτηκε περισσότερο περιπετειώδης από ότι αναμενόταν.
Μας αποζημίωσε όμως η ομορφιά ενός καναλιού του Δούναβη και της ηρεμίας που αποπνέουν τα νερά, που κυλάνε ασταμάτητα.
Παρατηρώντας και φωτογραφίζοντας την εικόνα, το μυαλό μου έτρεξε τέσσαρα χρόνια πριν όταν πάνω σε μια γέφυρα πάλι του Δούναβη, στη Βουδαπέστη αυτή, σκεπτόμουν ότι το ποτάμι αυτό είναι ένας σταθερός σύνδεσμος των λαών αυτής της περιοχής....

Το μεσημεριανό φαγητό προκάλεσε και τούτη τη φορά την αναμενόμενη τελικά υπνηλία, και έτσι η απογευματινή ενημέρωση θα έλεγα ότι ήταν κατώτερη του αναμενόμενου.
Τουλάχιστον δόθηκε η ευκαιρία για γρήγορη επιστροφή στο ξενοδοχείο και λίγη παραπάνω ξεκούραση.
Απαραίτητη.

Η απογευματινή εξόρμηση είχε στόχο να εντοπίσει το καφενείο που σύχναζε το Ρήγας ο Βελεστινλής, πλην όμως ο στόχος δεν πραγματοποιήθηκε.
Πλησιάσαμε αλλά δεν τον είδαμε, ή τουλάχιστον δεν τον αντιληφθήκαμε.

Βρήκαμε όμως τον... Αχιλλέα.
Όχι τον αρχαίο ημίθεο, αλλά μια ελληνική ταβέρνα όπου υπό τους ήχους της φωνής του Νταλάρα, απολαύσαμε καλή ελληνική κουζίνα.
Πριν από αυτό όμως, η βόλτα με το τραμ και μετά με τα πόδια από το Κοινοβούλιο, στη χριστουγεννιάτικη αγορά ανάμεσα στα δυο μουσεία, και από εκεί η επίσκεψη στο ανάκτορο του Χοφμπρουκ μας έκανε να νοιώσουμε θαυμασμό για τα πραγματικά πανέμορφα κτήρια, τον καταπληκτικό φωτισμό τους και την επιβλητικότητά τους.

Και πάλι, η λύση της επιστροφής με τα πόδια από τον τόπο που δειπνήσαμε προς το ξενοδοχείο, φάνηκε εύκολη πρόκληση, αλλά η άφιξη στον προορισμό μας, μάς έδειξε ότι η κόπωση είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνισή της.

Τα δικτυακά προβλήματα μάλλον λύθηκαν και το κείμενο αυτό αποτελεί φρέσκια κατάθεση της σημερινής πορείας ...

Powered by Qumana

Ημέρα εργασίας πρώτη.

Δευτέρα ξημέρωσε ο θεός την ημέρα και η πορεία της εβδομάδας άρχισε.
Σεμινάρια και συζητήσεις, γιατί βεβαίως η εδώ παρουσία μου δεν έχει να κάνει με έρευνα αγοράς για τις τουριστικές υπηρεσίες της Βιέννης. Περί άλλα, πιο σημαντικά νομίζω, "τυρβάζομεν"
Το πρωινό μέσα από αυτά απέκτησε λόγο ύπαρξης και ... ιστορική οντότητας, δημιούργησε δε και τις προϋποθέσεις, για την διερεύνηση της ντόπιας κουζίνας.
Η περί τα γαστριμαργικά γνώσεις μου είναι τω όντι ελάχιστες-δεν ξέρω και κανένα πεδίο στο οποίο να είναι και περισσότερες, αλλά αυτό δεν είναι της ώρας-πάντως, ξέροντας και μη ξέροντας τα ονόματα των φαγητών, απόλαυσα και το είδους του ψημένου κρέατος που ήταν σωταρισμένο με κρεμμύδι μαριναρισμένο-ό,τι άκουσα γράφω ιδέα δεν έχω τι είναι αυτά-, όπως και το κόκκινο κρασί με το οποίο τα συνόδευσα, καθώς και την κρέπα που ακολούθησε.
Φυσικά και ο καπουτσίνο ήταν εκείνος που έκλεισε το γεύμα.

Με γεμάτο το στομάχι, και χωρίς την αναγκαία μεσημεριανή σιέστα, άντε να αντεπεξέλθεις στις ανάγκες των διαδικασιών.
Η ομάδα όμως ήρθη στο ύψος των περιστάσεων και ξεδίπλωσε όλα τα χαρακτηριστικά της.
Οι συγκρούσεις καταπιεστών και καταπιεσμένων εμφανίστηκαν κανονικώς και αποτέλεσαν και αντικείμενο περαιτέρω επεξεργασίας.

Κάποτε οι δουλειές τελειώνουν και μια βόλτα στο κέντρο της πόλης θεωρήθηκε επιβεβλημένη.

Η πλατεία Αγίου Στεφάνου, θεωρείται το κέντρο της Βιέννης, και ο Ναός εκεί είναι εξαιρετικά επιβλητικός.
Η επίσκεψη εκεί θεωρήθηκε αυτονόητη και πολύ καλώς.
Η διάθεση για προσευχή σε πιστεύοντες και μη και το δέος για τα μετά τα φυσικά, γεννήθηκε αυτόματα.
Ατυχώς, δεν ήταν δυνατή η παρακολούθηση της συναυλίας που είχε προγραμματισθεί για τις 12 τα μεσάνυχτα, αφού όλα τα εισιτήρια είχαν προπωληθεί.

Η έξοδος από το ναό και η ελαφριά ψύχρα, επανέφεραν την ομάδα στα καθημερινά της και η διάσπασή της σε εν δυνάμει καταναλωτές και περιηγητές ήταν αναμενόμενη. Πόσο μάλλον που ο γυναικείος πληθυσμός είναι και ισχυρά πλειοψηφία.

Προφανώς, από ιδεολογία, ανήκω στους περιηγητές.
Η απόλαυση μιας κούπας ζεστού κρασιού και η μικρή βόλτα στο πλακόστρωτο, κάτω από τα δυνατά φώτα του χριστουγεννιάτικου στολισμού, γέννησε την ανάγκη συζήτησης με θεωρητικές αλλά και πρακτικές αναζητήσεις.
Καθόλου άσχημα.
Άλλωστε οι περισσότερες ιδέες, κάτω από κάτι τέτοιες συνθήκες δεν γεννιούνται;

Η επανένωση της ομάδας, οδήγησε σε αναζήτηση ενός καλού καφέ.
Άσχετο αν οι περισσότεροι καταλήξαμε σε σοκολάτα... βιεννουά.
Η κατανάλωση του δεύτερου ζεστού ροφήματος, τόνωσε τις δυνάμεις και η επιστροφή αποφασίστηκε να γίνει με τα πόδια. Ήθελα να ήξερα γιατί αγοράστηκαν τα εισιτήρια διαρκείας. Τα αρνητικά της επίσκεψης στο καφέ, καλύτερα να μη τα αναλύσω. Τι στο καλό τους ήθελαν όλους αυτούς τους καθρέφτες; Και χάθηκε να λένε κι αυτοί οι άθλιοι κανένα ψεματάκι; Ήταν ανάγκη να καταγράφουν όλα τα κιλά μου και όλες τις ρυτίδες;

Η ανοιχτή πόρτα του Ναού του Αγίου Πέτρου πιο πάνω, κίνησε την περιέργεια, και ο θαυμασμός περίσσεψε από την ομορφιά μιας από τις ωραιότερες εκκλησίες που έχω επισκεφτεί.Εντάξει δεν είμαι και πολύ θρήσκος, αλλά από όσο άκουσα και άλλοι είχαν την ίδια άποψη με έμενα.

Η ώρα ήδη είχε ξεπεράσει την ενάτη νυχτερινή. Ευτυχώς ιδιαίτερα πεινασμένοι δεν υπήρχαν. Λέω ευτυχώς, γιατί τα περισσότερα καταστήματα φαγητού δεν σερβίρουν μετά από αυτή την ώρα.

Η βόλτα για την επιστροφή όμως συνεχίστηκε.
Το διανυκτερεύον κιόσκι, που πουλούσε χοτ ντοκς άνοιξε την όρεξη.
Στάση και κατανάλωση δύο τέτοιων εδεσμάτων, εξ εκάστου των δηλούντων ότι δεν πεινούσαν.

Επιστροφή στο ξενοδοχείο.
Η παράκληση να δανείσω τον υπολογιστή μου με άφησε χωρίς τις υπηρεσίες του, και η μικροαπάτη του ξενοδόχου, περιόρισε τις διαδικτυακές αναζητήσεις.

Τούτο το ... κειμενάκι γράφεται με καθυστέρηση μιας ημέρας εξ αιτίας αυτών των αιτιών.

Οι δυσκολίες όμως δεν μας τρομάζουν εμάς. Αντίθετα... χαλυβδώνουν τη θέλησή μας...

Powered by Qumana

Η ημέρα από το πρωί παλεύεται ...

Ξεκίνημα με σκασμένο το μπροστινό λάστιχο του αυτοκινήτου.
Ψυχραιμία έχουμε και άλλες εναλλακτικές λύσεις.
Σχέδιον εναλλακτικής λύσης επιτυχές.
Έγκαιρη άφιξη στο αεροδρόμιο.

Οι διαδικασίες γνωστές.
Αν και είχα να τις πραγματοποιήσω τουλάχιστον μια τετραετία!
Ναι, αλλά την απεργία του προσωπικού ασφαλείας του αεροδρομίου, πρώτη φορά την αντιμετώπισα.
Και τόσο μεγάλη ουρά.
Και τόση τρομοκρατία στο όνομα της τρομοκρατίας.
Μη τυχόν και έχετε οι κυρίες λιπ γκλος (έτσι δεν το λένε; ) στην τσάντα σας, ή καμιά λακ, χάσατε.
Αν βέβαια τα αγοράσετε από τα καταστήματα του αεροδρομίου τότε το πράγμα αλλάζει.
Μπορείτε, λέει, να ταξιδέψετε μαζί τους χωρίς να σας ενοχλήσει κανείς...
Οι τρομοκράτες μόνον φέρνουν υγρά από το σπίτι τους.

Μα αν είμαι τρομοκράτης, θα εμφανιστώ στην είσοδο του αεροδρομίου με τις μπόμπες στα χέρια;
Δηλαδή είναι πολύ δύσκολο να έχω ..... τέλος πάντως να μη το αναλύσω.
Απλά ας πω δυνατά τη σκέψη μου. Έχουμε καταντήσει υποχείρια των τρομοκρατών μας, που δεν λένε να κάνουν πίσω και ας έχουν κάνει σούπερ ανοησία με τα καινούργια διαβατήρια...

Φυσικά η καθυστέρηση αναχώρησης ήταν αναμενόμενη. Ευτυχώς, θα μπορούσε να ήταν και μεγαλύτερη και το κυριότερο δεν βιαζόμαστε.
Ίσα ίσα που κάναμε χάζι με την κατάσταση.
Σχεδόν χάζι δηλαδή, γιατί κατά το .. ξεγύμνωμα και το πέρασμα από τη μαγνητική πύλη, πάλι εκνευρίστηκα...

Υπέροχο και χαλαρωτικό να πετάς πάνω από τα σύννεφα.
Κοίταζα να δω μήπως κυκλοφορούν τίποτα όνειρα.
Μόνο το θέαμα των Άλπεων να βρίσκεται πάνω και από τα σύννεφα απόλαυσα.
Τα άλλα όνειρα φαίνεται θα είχαν πάει πιο ψηλά...

Η προσγείωση έγινε σε μια συννεφιασμένη Βιέννη.
Χειμωνιάτικη αλλά όχι εχθρική.
Η σχετικά λιγοστή κίνηση στους δρόμους, επέτρεψε στον συνοδό μας, να μας κάνει μια μικρή περιήγηση, ώστε να έχουμε μια πρώτη επαφή με την πόλη.

Η δεύτερη επαφή ήταν η βόλτα στους χριστουγεννιάτικους δρόμους.
Έξω από το Δημαρχείο το Χριστουγεννιάτικο παζάρι και παρά το σχετικό κρύο, η ζεστασιά του κόσμου και τα χρώματα του πανηγυριού, ζέσταναν τη διάθεση.
Και μια κούπα ζεστό κρασί βοήθησε ακόμα περισσότερο.
Όπως βοήθησαν και οι όμορφες στιγμές μέσα στο Δημαρχείο, όπου εκατοντάδες παιδάκια, πέρναγαν το απόγευμα της Κυριακής τους με δημιουργική απασχόληση, φτιάχνοντας χειροτεχνήματα με τα βλέμματα των περήφανων γονιών τους καρφωμένα επάνω τους.

Λίγο να ξαποστάσουμε τα κορμιά μας στο cafe Landrmann κρίθηκε απαραίτητο, όπως και να απολαύσουμε τον καφέ, πριν κατηφορίσουμε προς το κέντρο της πόλης.

Πανέμορφα κτήρια, γιορτινά φωτισμένα, ήσυχοι άνθρωποι που απολάμβαναν το δειλινό της Κυριακής στην πόλη τους.

Οι υπέροχες νότες από τα καταπληκτικά λαρύγγια δυο τυφλών στον πεζόδρομο Graben, χρωμάτισαν ακόμα πιο όμορφα τις στιγμές και από τα χρώματα που με διακριτικό τρόπο έχουν στολίσει τα αγάλματα της περιοχής οι συντηρητές τους.

Η αναζήτηση ενός εδεσματοπωλείου με τις προδιαγραφές που είχαμε συναποφασίσει οι περιπατητές, δεν στέφθηκε από επιτυχία.
Όχι ότι μείναμε νηστικοί. Αλίμονο.
Απλώς θέλαμε "κάτι άλλο".
Η επιστροφή, πάλι με τα πόδια, έδωσε την ευκαιρία να θαυμάσουμε τα πανέμορφα κτήρια, και την ανθρωπιά στην γωνιά του δρόμου, με τη μορφή ενός πιάτου φαγητού, που μοίραζαν σε απόκληρους και κοινωνικά αποκλεισμένους ενοίκους των υπογείων διαβάσεων, χέρια και πρόσωπα που γνώριζαν τι πρόσφεραν....
Η φτώχεια και η ανάγκη, υπάρχουν παντού.
Η ανθρωπιά ζητείται..

Νομίζω ότι είναι φανερό ότι ο υπολογιστής ήταν μέρος των αποσκευών που έφτασαν μαζί μου, εδώ.
Τελικά υπάρχουν και δουλειές που πρέπει να γίνουν.
Άλλωστε η εδώ παρουσία μου, δεν είναι χάριν αναψυχής. Για δουλειά έχω έρθει.
Αύριο, Δευτέρα, ξεκινάω, αλλά εξυπακούεται ότι θα προσπαθήσω να είμαι συνεπής στην καταγραφή της καθημερινότητάς μου.

Στο επανειδείν ...

Εκεί που προσπαθήσεις να "μαζέψεις" την ημέρα, να χωρίσεις την ήρα από το στάρι, να βάλεις σε τάξη τα άτακτα και ατάκτως εριμμένα, νάσου η ανατροπή.
Εισβολή για την ακρίβεια.
Και τα τακτικώς και ατάκτως, πάνε περίπατο και τρέχεις σε άλλους, αναγκαστικούς, περιπάτους σε δρόμους και πλατείες, να προλάβεις ή να περισώσεις ό,τι μπορεί να σωθεί.

Τουλάχιστον το φως την ημέρας, έδειξε πως η γνωστή πορεία συνεχίζεται και η ανησυχία έμεινε ανησυχία ...

Για την χτεσινή ημέρα και το κείμενο που κατατέθηκε στο blog, λέω.
Και για όσα δεν γράφτηκαν εκεί και αφορούσαν στην πρώτη ημέρα του Δεκέμβρη.

Και ποια ήταν τα της πρωτομηνιάς που ήθελαν να βγουν στο φως;
Η έντονη είναι η αλήθεια επισήμανση σε συνεργάτες ότι οφείλουν να δίνουν ανάλογα με αυτά που παίρνουν, άξιζε να καταγραφεί;
Ο παραπανίσιος χρόνος στο γραφείο για να συμμαζευτούν όσα μπορούν να προγραμματιστούν για την άλλη εβδομάδα, ήταν άραγε αξιομνημόνευτος;
Ο απόηχος της συνέλευσης της προηγουμένης και των διαδραματισθέντων στο περιθώριό της, άξιζε να αναφερθεί;

Ό,τι και να σκεφτόμουν τελικά πήγε στην άκρη.

Ακόμα και η διαπίστωση ότι επαναλαμβάνομαι με μια καταπληκτική κανονικότητα.
Και αν αυτή δεν ήταν δυσάρεστη διαπίστωση, δεν ξέρω τι ήταν.
Αναφέρομαι στο γεγονός ότι το κείμενο που ανέβηκε εδώ στις 30 Νοεμβρίου, προχτές δηλαδή, έχει καταπληκτικές ομοιότητες με ένα κείμενο που είχα γράψει στις 25 Νοεμβρίου του 2005 και του οποίου είχα ξεχάσει εντελώς την ύπαρξη.

Τουλάχιστον όμως, σήμερα τα πράγματα κύλησαν ομαλά.

Η βόλτα για αγορά εφημερίδων πραγματοποιήθηκε κατά τα ειωθότα. Με το ποδήλατο και μέσω παραλίας, για να καταφέρω να φτάσω στο διπλανό τετράγωνο.
Το μεσημεριανό τραπέζι, άνευ καυγάδων, και με διάθεση σαφώς ειρηνική, στρώθηκε κανονικά.
Ο τύπος μελετήθηκε.
Η ανίχνευση των από αύριο και για μια εβδομάδα, συντεταγμένων, στέφθηκε με επιτυχία.
Οι βαλίτσες ετοιμάζονται.
Η μελέτη των οδηγών συνεχίζεται.

Μένει να αποχαιρετίσω και να υποσχεθώ ότι, άμα τη επιστροφή, θα είμαι αρκετά αναλυτικός και με ντοκουμέντα, για το πού πήγα και τι είδα τελικά.

(Παρένθεσις. Προσέχω ιδιαίτερα τα λόγια μου... για το πού πήγα και το τι είδα, θα είμαι αναλυτικός, όχι και το τι έκανα ... κλείνει η παρένθεσις)

Ναι, σκέφτομαι να μην κουβαλήσω μαζί τον υπολογιστή μου κι ας είναι φορητός.

Εκείνο το σημειωματάριο, που είχα προμηθευτεί πριν από κάμποσο καιρό, ήρθε η ώρα να χρησιμοποιηθεί πολύ πιο έντονα, έως το άλλο Σάββατο.

Το ότι σήμερα, 2 Δεκεμβρίου, συμπληρώνω ένα χρόνο ακριβώς συνεχούς γραψίματος, έστω και σε ηλεκτρονική μορφή, κάτι που γίνεται για πρώτη φορά στη ζωή μου, να γράφω για τόσο πολύ και τόσα πολλά, δεν αξίζει κάποιας ιδιαίτερης μνείας, αλλά είναι γεγονός..

Αύριο ...

Δεκέμβρης.
Μήνας των εορτών.
Δεν είναι όμως όλα εορταστικά ...

Για αύριο μάλλον τα πολλά.

Τώρα προτιμώ να σιωπήσω.

Όχι, δεν είναι κάτι προσωπικό.
Ούτε και οικογενειακό.

Είναι που ο μήνας θα έπρεπε να γιορτάζει και παρόλα αυτά οι ειδήσεις του δεν είναι γιορταστικές.

Αύριο.
Ελπίζω...





Επειδή τώρα .. είναι αύριο, και τα χειρότερα ευτυχώς δεν ήλθαν, μπορώ να απολαύσω τον ήλιο έξω...
Και αφού ο ήλιος λάμπει και δεν πήγα ακόμα να τον συναντήσω.
Και αφού με έπιασε η πολυλογία μου,
ας πω δύο ακόμα πραγματάκια.
Επάνω αριστερά, έβαλα από εχτές ένα κουμπάκι για όποιον θέλει να ακολουθήσει τις δικές μου μουσικές αποδράσεις..
Η μουσική λογικά παίζει είτε έχετε για φυλλομετρητή (browser) τον explorer, είτε το firefox.

Άλλες φίλες και άλλοι φίλοι, έχετε βάλει ανάλογες ρυθμίσεις, αλλά δεν λειτουργούν σε όλους του φυλλομετρητές. Συνήθως δεν λειτουργούν στο firefox.
Έτσι, τις πιο πολλές φορές δεν σχολιάζω, όχι ότι έχω και κανένα τέτοιο δικαίωμα, τις μουσικές επιλογές, γιατί πολύ απλά δεν ακούω τίποτα :)
Αν τύχει και υποψιαστώ ότι υπάρχει κάτι καλό, τότε αλλάζω φυλλομετρητή (browser)